باز هم درخت خرمالو

درخت خرمالوی روبروی پنجره اتاق کارم یادتان هست؟

همان که با برف سنگین سال گذشته از ساقه به دو نیم شد و نیمی مرد و نیمی به حیاتش ادامه داده است را می گویم.

دیدن نیمه زنده اش همیشه مرا به یاد نیمه مرده اش می انداخت و سخت آزارم می داد.مثل زمانی که یک جانباز هفتاد درصدی را می دیدم ومی بینم.

چند روز پیش با خوشحالی دریافتم که در بالاترین شاخه اش و درست مقابل پنجره من، دو “یاکریم” لانه کرده اند و یکی از آنها روی تخم هایش نشسته تا فرزندانشان را به دنیا بیاورد و آن دیگری دائما در حال آذوقه آوردن برای اوست.

حالا دو دوست جدید دارم که بسیار با برکتشان می دانم و به زودی تعدادشان بیشتر هم خواهد شد.

بنازم درخت نیمه جان خرمالویم را که با این وضعتش و در حالی که خود درد می کشد،پناهگاه و ماوای موجودات دیگر خداوند است.

چقدر می توان از او آموخت!؟

باید برگشت

 خواستیم از خود وارهیم

                          بر غیر او بردیم پناه

                                      چون دل به دنیا داده ایم

                                                    در کنج غربت مانده ایم

         روزی اگر ارباب ما

                    کاری به ما بسپرده بود

                                 تا چند صباحی در جهان

                                               اندیشه بر کارش کنیم

از خود چرا غافل شدیم

               ارباب از یاد برده ایم

                            ما رعیتان او بدیم

                                      دل را به غفلت داده ایم

ارباب آن بالا و ما

           بر خاک ذلت خفته ایم

                        نزدش بود ماوای ما

                                   پس ما چه اینجا مانده ایم؟

عشق کجاست؟

دلخوش عشق شما نیستم من ای اهل زمین

عشق را در آسمان قلب و روح من ببین

عشق من در ذهن و در جان من است

عشق من تنها خدای آسمان روشن است

عشق من یادش بود آرام دل ،

یاد او هر غصه ای را مرهم است

گر، به او دل خوش بدارم روز و شب

جان خسته کی فتد در تاب و تب ؟

گر سزاوار ره کویش شوم

فارغ از دنیا شده ، سویش روم

دل زقید بندها وا میشود

در بهشت اولینش باز ماوا میشود

مرغ دل تنها سبکبال و رها

رو بسوی عرش اعلا میشود

من و تو و خدا

دوری تو غرق عرفانم کند

بی تو من شعر و غزل نجوا کنم

هجر تو من را به رویاها برد

در خیالم با خدا درد دلم را واکنم

تو نباشی،من بمانم با خدا

شکر این نعمت چرا پنهان کنم؟

تو مسیر وصل یار سرمدی

من کجا همچو تویی پیدا کنم؟

تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

من از این ره نزد او ماوا کنم

 

در آرزوی بهشت

نیک می دانم که روزی از جهان کوچم دهی

همچو روزی که نهادم پا در این کهنه رباط

کس نپرسید که تمنای دل زار تو چیست؟

زآمدن،رفتن از این دنیای پر رنج و شتاب

هیچ داری میل بودن،گوشه ویرانه ای؟

می توانی ره بپویی،بی حساب و بی کتاب؟

من به خود نامدم اینجا و به خود درنروم

پس چرا باید که گویم،من چه کردم ای جناب

مام من،بابای من،ماوای من،سودای من

جملگی را تو نمودی،بهر بنده انتخاب

حال خواهی از برایم محکمه سازی به پا؟

من که خود دانم،گناهانم کنند من را کباب

جملگی با رای تو،سامان گرفت هر کار من

پس فرستم در بهشت،با ساز و آواز رباب!

چشمه مهر و صفا و رحمت و بخشندگی

کن نصیبم تا بنوشم،از کرم هایت شراب

 

به یاد” آقاجان” که این روزها سالگرد پرواز روحش می باشد

دلی از جنس دریا داشت،محبوبم

به شهر عشق،ماوا داشت محبوبم

سخن از هرچه مشکل بود،می گفتی

حکایت ها که با ما داشت،محبوبم

به هر روح و روانی یکه تازان بود

همه عالم به یکجا داشت،محبوبم

میان خلوت و در انجمن ها

به چشمانش سخن ها داشت،محبوبم

به گمراهان،رهی بود سوی ساحل

به دل فانوس دریا داشت،محبوبم

سخن از هرچه غیر او،چه بی معنی

زبس گوهر زمعنا داشت،محبوبم

که مرا می خواند؟

که مرا می خواند،که مرا می خواهد؟

تا بیاسایدروحش،در بر روح و دل تنهایی

تا به کی در دنیا،به تجارت سرگرم؟

دل شده مایه کسب و رونق دارایی

این همه مکر و دغل لایق آدم ها نیست

آدمیت مرده،دل به هر لحظه کند آرزوی ماوایی

عرش بالا شده حیران ،ز هیاهوی ما

به خدا هیچ نیرزد جانم،که دلی رنجانی