کلید توسعه ایران 39

به رسمیت شناختن رویکردهای مختلف آموزشی یکی از راه های اصلی خروج آموزش و پرورش ایران از بن بست کنونی است.
هم اکنون در ایران،همه دانش آموزان،فارغ از هرگونه تفاوت فردی،مجبور هستند در یک سیستم آموزشی یکسان درس ها و دوره های یکسان را طی کنند و فارغ التحصیل شوند،گو اینکه اصطلاح تفاوت های فردی هنوز به گوش آموزش و پرورش ایران نرسیده و تصمیم سازان نظام آموزشی فکر می کنند دانش آموزان،سربازانی هستند که وظیفه یکسانی مانند تیراندازی به هدف مقابل دارند و لذا باید همه شان،آموزش های یکسان ببینند.
اگر این پیشرفت اساسی در آموزش و پرورش ایران شکل بگیرد که تفاوت های فردی را به رسمیت بشناسند،آنگاه می توان به نتیجه آن نیز امیدوار بود : به رسمیت شناختن رویکردهای مختلف آموزشی.
در زندگی نامه آلبرت انیشتن آمده است که او در دو مدرسه رسمی روزگار خود،نتوانست دانش آموز موفقی باشد و اخراج شد. در آن زمان،مدرسه ای در مرز سویس و آلمان تاسیس شده بود که با رویکرد انسان گرایانه و بر مبنای دیدگاه های یوهان هاینریش پستالوزی،اندیشمند تربیتی اداره می شد. این مدرسه بر خلاف رویکردهای متداول و رسمی آموزشی،بر تفاوت های فردی و احترام به فردیت کودکان تاکید داشت و دانش آموزان در اداره مدرسه رای داشتند.بازی و طبیعت نیز دو رکن دیگر این مدرسه بود.انیشتن که در دو مدرسه قبلی به عنوان شاگرد تنبل تحقیر می شد،در مدرسه جدید که با رویکرد انسان گرا اداره می شد،شکوفا و در نهایت یکی از دانشمندان بزرگ تاریخ شد.

نسبت ما با توسعه 18

یکی از ایستگاه های قطار شرکت کامی ژاپن، علیرغم ضرردهی، سه سال است که برای رساندن فقط یک دانش‌آموز به مدرسه و بازنماندن وی از تحصیل، تعطیل نمی شود.
به گزارش ایلنا، ایستگاه قطار شرکت کامی در جزیره هوکائیدو واقع در شمالی ترین نقطه ژاپن، زمانی بسیار فعال بوده است. اما در سالهای اخیر تعداد افرادی که به این منطقه رفت و آمد می کردند به شدت کاهش یافت. در نهایت فقط یک نفر باقی ماند که به طور منظم از این خط دو ایستگاهی به طور منظم استفاده می کند: یک دختر دبیرستانی.
سه سال پیش، اوضاع راه آهن ژاپن که مدیریت این خط را بر عهده دارد تغییر کرد. اگر این خط تطیل می شد، دختری که برای رفت و برگشت به مدرسه هر روز از آن استفاده می کردف با مشکل مواجه می شد. به خاطر همین موضوع، سه سال تمام، این خط با زیاندهی به کار خود ادامه داد. ساعات ورود و خروج قطار در این خط بر اساس برنامه مدرسه آن دختر تنظیم شده است.
به محض فارغ التحصیلی این دانش آموز این خط تعطیل خواهد شد.
این دختر که نامش اعلام نشده قرار است در ماه مارس فارغ التحصیل شود که به محض فارغ التحصیلی او این خط نیز به فعالیت خود خاتمه خواهد داد. در چند وقت اخیر در نواحی اطراف این ایستگاه 20 خط قطار تعطیل شده است. جمعیت سالمند ژاپن در این باره می گویند که دولت ژاپن نه سالمندان را نادیده می گیرد و نه جوانان را.

ایران و ایرانی 80

این سرمایه گذاریها به ویژه در آموزش عالی صورت پذیرفته است:
به عنوان مثال دو کشور هند و چین که چند سالی است خیز خود را برای قرار گرفتن در جدول قدرتهای بزرگ اقتصادی آغاز کرده‌اند و به شهادت آمار نیز تاکنون در این راه بسیار موفق عمل کرده‌اند،‌ سالانه حدود نیم میلیون دانشمند و مهندس فقط در داخل کشورهای خود تولید می‌کنند، در حالی که در آمریکا تعداد بسیار کمتر است. (حدود60 هزار نفر در سال). (روزنامه ایران سه شنبه 14/1/86 صفحه 8)
همانگونه که همه می‌دانند در سالهای اخیر در کشور ما هم سالانه چند صد هزار نفر فارغ التحصیل دوره‌های آموزش عالی داریم. اما هنوز از نظر شاخص‌های اقتصادی و رفاهی به شدت در مقایسه با بسیاری کشورها، عقب‌تریم.
چرا؟
واقعیت تلخ این است که ما در کاربرد علوم بسیار ضعیفیم و آنچه را که می‌دانیم در عمل به کار نمی‌گیریم. به مثال‌های زیر توجه فرمایید:
یک مدیر بنگاه اقتصادی در کشورهای موفق در حال حاضر در تمامی جلسات مهم علاوه بر انجام مذاکرات با یک رایانه کوچک همراه، همه امور کاری لازم را انجام می‌دهد.
استفاده از سوابق ذخیره شده در حافظه رایانه، ثبت مشروح مذاکرات، نوشتن نامه‌های لازم در محل، تنظیم صورتجلسات و قراردادها در همان لحظه مذاکرات در صورت لزوم، ارتباط همزمان با مبادی ذیربط در سازمان خود از طریق اینترنت و هر کار ضروری دیگر، مشاهده این امور در جلسات با مدیران کشورهای پیشرفته کاملاً مشهود و نمایان است. کدامیک از مدیران ایرانی به این مهارتها مسلطند و عمل نیز می‌نمایند؟
یا اینکه یک تصادف را که منجر به مجروحیت یک یا چند نفر می‌گردد تصور فرمایید. از لحظه تصادف تا رساندن مجروح به بیمارستان ما کار خاصی نمی‌کنیم اما در جاهایی از دنیا با اتصال شبکه‌ای به بیمارستان و دکتر مربوطه بخش اعظم اقدامات اولیه پزشکی را در همان آمبولانس انجام می‌دهند. به عبارتی آمبولانس هم یک بیمارستان کوچک سیار است. ما نیز همه این امکانات و تجهیزات را داریم اما آنها بصورت پیوسته بهم به کار نمی‌گیریم.

لحظه ها را دریابیم

تا کنون پیش آمده که به فردى هم  سن و سال خود نگاه کرده باشید و پیش خود گفته باشید: نه، من مطمئناً  اینقدر پیر و شکسته نشده‌ام؟!
اگرجوابتان مثبت است از داستان زیر خوشتان خواهد آمد:
  
من یک روز در اتاق انتظار یک  دندانپزشک نشسته بودم.
بار اولى بود که پیش او مى‌رفتم.
به مدارکش که در  اتاق انتظار قاب کرده بود و به دیوار زده بود نگاه کردم و اسم کاملش را  دیدم.
ناگهان به یادم آمد که 30 سال پیش، در دوران دبیرستان، پسر بلندقد، مو مشکى و مهربانى به همین اسم در کلاس ما  بود.
وقتى که نوبتم شد و وارد اتاق او شدم به سرعت متوجه شدم که اشتباه کرده‌ام
این آدم خمیده، موخاکسترى و با صورت پر چین و چروک نمی‌توانست همکلاسى من باشد.
بعد از این که کارش بر روى  دندان‌هایم تمام شد و آماده ترک مطب بودم از او پرسیدم که آیا به مدرسه  البرز مى‌رفته است؟
او گفت: بله… بله.. من البرزى هستم.
پرسیدم: چه سالى فارغ التحصیل شدید؟
گفت: 1359! چرا این سوال را مى‌پرسید؟
گفتم: براى این که شما در همان  کلاسى بودید که من بودم!
او چشمانش را تنگ کرد و کمى به  من خیره شد و بعد گفت: شما چى درس مى‌دادید؟؟

ده درس زندگی

ده یادآوری خداوند به جنین آدمی و در بطن مادر:

تا نه ماه دیگر،از این فضای امن بیرون می روی و اصولی بر زندگیت حاکم خواهد شد:

-تو یک جسم دریافت خواهی کرد،ولی واقعیت تو جسمت نیست و به چشم نمی آید.

-به تو درسهایی داده خواهد شد.

-اشتباه یا شکست معنایی ندارد و همه چیز درس است.

-درس ها آنقدر تکرار خواهند شد تا تو یاد بگیری.

-فارغ التحصیل شدن از یاد گیری وجود ندارد.

-هیچ جا بهتر از هیچ جانیست.

-دیگران تنها آینه ای از تو هستند.

-آنچه از زندگی ات می سازی به خودت بستگی دارد.

-جوابت در درون خود توست.

-تمام این درسها را،موقع تولد فراموش خواهی کرد.