برچسب ها بـ ‘کمند’

گر عاشقی……

دوشنبه, 19 ژوئن, 2017

عاشقی خواهی که تا پایان بری
بس که بپسندید…… باید ناپسند
زشت باید دید و …..انگارید خوب
زهر باید خورد و ……انگارید قند
توسنی کردم …….ندانستم همی
کز کشیدن سخت تر گردد کمند

ابوسعید ابوالخیر

هزینه تمام شده دختران نسبت به پسران 2

سه شنبه, 1 سپتامبر, 2015

ﺑﺨﺶ اول:ﮔﺰارش ﺷﺪن ﺗﻐﯿﯿﺮات ﭘﺪﯾﺪه يِ ﺟﻬﺎﻧﯽ
ﮔﻔﺘﻤﺎنِ ﺑﯽ آﻏﺎز و ﺑﯽ اﻧﺠﺎمِ ” ﺟﻨﺒﺶِ ﺑﻪ ﺗﺮازي” از ﻧﻘﻄﻪ ي ِ ﻋﻄﻒ درك “اﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ” ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ “ارزش” و ﺳﭙﺲ ﮐﺎرﮐﺮد “اﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ” ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ “ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ” ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﺮن اﺧﯿﺮ، ﭼﯿﺮﮔﯽِ “ﮐﺎر ﺑﺪﻧﯽ” را در ﻣﺴﯿﺮ ﻣﻘﻮمِ “ارزش” رﻗﻢ زده ﺑﻮد. و در ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ يِ دور و دراز اﯾﻦ ﺑﺨﺶ از ﺳﺎﻣﺎن ﺑﺨﺶِ ﭘﺎراداﯾﻢِ ﺑﻨﯿﺎن ﻫﺎ و ارزش ﻫﺎيِ ، ﺑﺮﺗﺮيِ ﮐﺎرِ ﺑﺪﻧﯽ زﯾﺴﺖ و زﯾﻨﺪﮔﺎن ﺑﻮده اﺳﺖ.و در ﭼﻨﺪ ﻗﺮن اﺧﯿﺮ ﻋﻄﺶِ “اﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ” ﺑﻪ اﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﮐﺎرﮐﺮد ﻫﻤﻮاره ﺑﺮﺗﺮي ﺧﻮاﻫﯽِ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ، دﺳﺘﯿﺎﺑﯽ ﺑﻪ اﺑﺰار ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن و داﻧﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ را ، ﻣﻮﺟﺐ ﮔﺮدﯾﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﮐﺎﺳﺘﻦ از ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺗﺮيِ ﮐﺎر ﺑﺪﻧﯽ ﭘﺎراداﯾﻢ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﻨﺎري ﻧﻬﺎده ﺷﺪ ،وﭘﺎراداﯾﻢ اﮐﻨﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﻮه يِ اﻣﺮوزﯾﻦ” ﺟﻨﺒﺶ ﺑﻪ ﺗﺮازي ” اﺳﺖ ،ﯾﮑﺴﺎﻧﯽ زن و ﻣﺮد را در ﺟﺎن ، ﻫﺎ ﺗﻨﯿﺪه اﺳﺖ. و اﯾﻨﮏ ارزش ﻫﺎي اﯾﻦ ﭘﺎراداﯾﻢ در ﺟﻬﺎن ﻫﺎي ﻓﺮدي و ﺟﻤﻌﯽ در ﺣﺎلِ ﺟﺎي ﮔﯿﺮي ﻫﺴﺘﻨﺪ.

در زﻟﻒ ﭼﻮن ﮐﻤﻨﺪش اي دل ﻣﭙﯿﭻ ﮐﺎﻧﺠﺎ                                          ﺳﺮﻫﺎ ﺑﺮﯾﺪه ﺑﯿﻨﯽ ﺑﯽ ﺟﺮم و بی ﺟﻨﺎﯾﺖ

ﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﻨﯿﺎد ﻧﻘﺶِ ﺧﺎﻧﻮاده ، اﯾﻞ ، ﻗﺒﯿﻠﻪ و… ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺘﺮ در اﻓﺰاﯾﺶِ ﻧﯿﺮويِ ﺑﺪﻧﯽ و ﮐﻤﮏ ﺑﻪ “اﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ” ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ “ﻗﺪرت” ﺑﻪ دﺳﺖ آﻣﺪه ﺑﻮد ، اﻣﺮوزه در ﭘﺮوﺳﻪ يِ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺎرﺑﺮي ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﭘﺪﯾﺪه يِ “ارث” ﮐﻪ در ﻧﮕﺪاﺷﺖ ﻧﯿﺮوي اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ در ﮐﺎﻧﻮن ﺧﺎﻧﻮاده ، اﯾﻞ ، ﻗﺒﯿﻠﻪ و…ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ رﻓﺘﻪ ، ﺑﺎ ﺗﻨﯿﺪنِ ﻧﻬﺎدﻫﺎي ﺗﺎﻣﯿﻦ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و ﺑﺎ ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻦ ﭘﺮﭼﻢ “ﻧﻔﺮ ﺧﺎﻧﻮاده” در ﺣﺎل ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ اﺳﺖ .

اﯾﻦ ﺑﻪ آن ﻣﻌﻨﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﺮويِ ﮐﺎر ﻫﺮ ﭼﻪ واﺑﺴﺘﮕﯽ و دﻟﺒﺴﺘﮕﯽِ ﮐﻤﺘﺮي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪ در ﺧﺪﻣﺖ “اﻧﺒﺎﺷﺘﮕﯽ” ﻗﺮار ﮔﯿﺮد.وﭼﻮن ﻓﺸﺎرﻫﺎيِ ﭘﺪﯾﺪه ي ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺷﺪن در اﯾﻦ ﺧﻮدﯾﺎﺑﯽ “زورﺷﯿﺮﯾﻦ” اﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮐﺎﺳﺘﻦ از واﺑﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﺮ ﻫﻤﭽﻮ ﻓﺤﻞ آﻣﺪن در ﺟﺎن ﻫﺎ وﺟﺪان ﻣﯽ ﺷﻮد.

درد دل حافظ!

دوشنبه, 23 ژوئن, 2014

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم

یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس

گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کان جا

سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی

جانا روا نباشد خون ریز را حمایت

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت

ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم

یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت

این راه را نهایت صورت کجا توان بست

کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم

جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت

عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ

قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت

نکردیم پرواز……

دوشنبه, 19 آگوست, 2013

به پایان رسیدیم اما نکردیم آغاز

فرو ریخت پرها نکردیم پرواز

ببخشای ای روشن عشق بر ما ببخشای

ببخشای اگر صبح را به مهمانی کوچه دعوت نکردیم

ببخشای اگر روی پیراهن ما نشان سحر نیست

ببخشای اگر از حضور فلق روی فرق صنوبر خبر نیست

نسیمی گیاه سحرگاه را در کمندی فکنده است

و تا دشت بیداری اش می کشاند

و ما کمتر از آن نسیمیم

در آن سوی دیوار بیمیم

ببخشای این روشن عشق

بر ما ببخشای

به پایان رسیدیم اما نکردیم آغاز

فرو ریخت پرها اما نکردیم پرواز

 

شفیعی کدکنی