برچسب ها بـ ‘کروبیان’

ماجرای پایان ناپذیر حافظ 20

سه شنبه, 22 دسامبر, 2015

قسمت عمده غزل های حافظ و بهترین آنها،در خطاب به معشوق دوم یعنی انسان جامع است.این انسان هرگز به دنیا نیامده،اما بشریت حسرت می خورد که ای کاش به دنیا می آمد،و اگر جز این بود،آن همه غلو و خشوع و شیفتگی حافظ در برابر معشوق،بی معنی و یاوه مانند جلوه می کرد که شطحیاتی بیش نمی بود.
انسان است که باید در کوره عشق گداخته شود،تا نقص خلقتی خود را که فانی،گمراه و خطاپذیر است،جبران نماید.همه سر خلقت در این فلسفه عشق عرفانی نهفته می شود،و از آنجا روشن می گردد که چرا پروردگار،کروبیان را به سجده کردن به آدم امر نمود.ابلیس که آدم را تحقیر کرد – زیرا از خاک آفریده شده بود – نمی دانست که برتری و خلقت او در عشق داشتن اوست.حافظ تمام عمر عاشق است.خود او می گوید:
جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

عارفانه ها(7)

شنبه, 19 می, 2012

چون به گرد عرش رسیدم،صف صف ملائکه دیدم.پیشباز می آمدند و مباهات می کردند و می گفتند:ما کروبیانیم،ما معصومانیم،ما روحانیانیم.

من گفتم:ما الاهیانیم.

جمله خجل شدند و روان مشایخ شاد شد.

******

راه خدای تعالی را عدد نتوان گفت.چندانک بنده است،به خدای تعالی راه است.

******

تا تو طالب دنیا باشی دنیا بر تو سلطان است.

چون از وی روی بگردانی تو بر وی سلطان باشی.

ابوالحسن خرقانی