برچسب ها بـ ‘پژوهش’

کرونا و بشریت 29

شنبه, 21 نوامبر, 2020

پس حرف دین چیست؟
حرف دین هم این است که به قدرت علم خودتان غرّه نشوید و به قدرت خداوند متعال ایمان بیاورید که می‌تواند با یک ذره کل جهان را تعطیل کند؛ همانگونه که با یک پشه می توان فرعون مدعی خدا بودن را به زانو درآورد و یا با چند سنگریزه می توان لشگر ابرهه با آن همه فیل و سپاه نابود کرد.
حرف دین این است که ای بشر به تو عقل داده ایم و عقلت را به کار بگیر و مشکلاتت را عاقلانه حل نما.
حرف دین این بود که ای بشر هر اندازه هم پیشرفت علمی کنی و به حقایق علمی دست پیدا کنی باز باید خود را عبد خدا بدانی. این علم تو ناقص است. عقل تو همه حقایق را کشف نمی کند. همه علوم پیش خداوند متعال است.
دین درس داروسازی نیست که برخی انتظار دارند بیاید کرونا را درمان کند. دین درس زندگی و سبک زندگی است. دین می گوید نه ظلم کنید و نه ظلم بپذیرید، بهمدیگر ظلم نکنید، دروغ نگویید، مال یتیمان و ضعفا را نخورید، عدالت را برقرار کنید، ربا نخورید، با همدیگر مهربان باشید، به پدر و مادر احترام بگذارید، حق الناس را رعایت کنید، به طبیعت‌ تجاوز نکنید، حقوق درختان و حیوانات و کوه و دشت و دریا را پایمال نکنید، بت‌های سنگی را عبادت نکنید بلکه خدا را عبادت کنید.
بله در کنار درس زندگی، توصیه هایی برای رعایت بهداشت فردی و جمعی و سلامت انسان در برخی روایات و احادیث آمده؛ اما مهم ترین دستور دین به انسان، دستور به تعقل و بکارگیری خرد بشری و تحقیق و پژوهش است. نه اینکه بشر راحت بخوابد و دستورالعمل درمان کرونا از آسمان برایش نازل شود!

نسبت ما با توسعه 15

شنبه, 1 سپتامبر, 2018

۳- مدیران قبیله ای و عشیره ای

این بلیه همیشگی سازمان های دولتی و اجرایی در کشور ماست. مدیری فقط همشهری های خود را به کار می گمارد و امور عشیره خود را رتق و فتق می کند. این دسته مدیران هیچ گونه درکی از نگاه ملی به مسائل ندارند. ایران و آینده کشور را در روستا و زادگاه خود می بینند. وقتی با یک ارباب رجوع یا کارمند سازمان خود مواجه می شوند که در زمره همشهریانش نیست، گویی با یک غیر ایرانی و بیگانه طرف هستند. ماحصل فامیل گرایی چیزی جز تضییع حقوق مردم و جلوگیری از شایسته سالاری نیست.

۴- مدیران آکادمیک و غیر اجرایی

این قبیل مدیران از مدیریت فقط دانش آن را به ارث برده اند. مدیران دانشگاهی اما کم توان و غیر اجرایی! به همه چیز از منظر مسأله و موضوع پژوهشی نگاه می کنند. سازمان را با کلاس درس اشتباه گرفته اند.
نمی دانند که منابع، زمان و انرژی در حدی نیست که به پای افکار و آرمان های انتزاعی آنها تلف شود. این مدیران نمی دانند در کنار ارزشمندی نگاه پژوهشی به مسایل، سرعت عمل هم مهم است. این مدیران به اسم کار علمی، خواسته یا ناخواسته فرصت های طلایی توسعه را می سوزانند.

۵- مدیران ترسو و مطیع

مدیرانی که می بینند و می‌دانند نتیجه تصمیم مقام مافوق آن ها چقدر زیان بار است اما به دلیل شخصیت ضعیف و منفعل خود هرگز لب به نقد و نظر نمی گشایند.

خطر این قبیل مدیران بزدل به حدی است که امیرمؤمنان علی (ع) پرهیز از انتصاب اینها را در نامه ۵۳ نهج البلاغه به مالک اشتر متذکر شده اند. دلیل اطاعت پذیری و بله قربان گویی این مدیران یا از سر به خطر نیفتادن منافع آنهاست یا به دلیل اینکه تصور می کنند شایستگی یعنی اطاعت پذیری محض از مافوق و بی نیازی به نظرات کارشناسان.
این دسته از مدیران اتفاقاً اجازه ابراز نظر را از کارمندان و کارشناسان می گیرند. تجربه نشان داده در این قبیل سازمانها عموماً پدیده “سکوت سازمانی” و “انزوای کارشناسان” رخ می دهد.

۶- مدیران انتخاباتی- تبلیغاتی

این مدیران اساساً با هدف شرکت در انتخابات، وارد یک سازمان می شوند و تلاش می‌کنند محبوب دل ها شوند. تمام کارهایی که می کنند تبلیغاتی است. خوب کار می کنند که ر‌أی بیاورند. ضرر این مدیران آن جایی است که تمام امکانات و منابع ملی در اختیار خود را ابزاری برای رسیدن به موقعیت بالاتر می‌پندارند. سازمان را به ستاد انتخاباتی خود تبدیل می کنند. مدیریت این ها بسیار بی ثبات، کوتاه مدت و زیان بار است.

۷- مدیران هزینه ساز

این دسته از مدیران روی خطی از هزینه کار می کنند. وقتی میزان هزینه و نتیجه اقدامات آنها را بررسی می کنیم در می یابیم اگر همین برنامه به بخش خصوصی سپرده شده بود، با هزینه بسیار کم تر و با کیفیت بالاتر انجام می شد.

سالهاست در این کشور مدیران بسیاری به بهانه یک مأموریت کاری، هم حق مأموریت می گیرند هم پاداش، و هنگام بازگشت از سفر نیز از بودجه بیت المال سوغات آنچنانی به منزل می آورند و یا ولنگاری مالی که برای برگزاری یک جلسه ساده کاری با هزینه های سنگین و گزاف مانند رزرو هتل های گرانقیمت با فهرستی از هزینه های غیر ضروری و تشریفاتی همراه می شود.

 

کمی بیاندیشیم

یکشنبه, 18 ژانویه, 2015

چهار اصل پیشرفت: مردانگی، عدالت، شرم و عشق است

زندگی، یعنی پژوهش، و فهمیدن چیزی جدید

عشق، به وجود آورنده اعمال زیباست

کار کنیم، زحمت بکشیم، از سرمایه چیزی کم نداریم
دکتر حسابی