برچسب ها بـ ‘هابیل’

آدم

دوشنبه, 29 اکتبر, 2018

پرونده پدر
نامت چه بود؟
آدم
فرزند؟
من را نه مادري و نه پدري.بنويس اولين يتيم خلقت
محل تولد؟
بهشت پاك
اينك محل سكونت؟
زمين خاك
آن چيست برگرده نهادي؟
امانت است
قدت؟
روزي چنان بلند كه همسايه خدا
اينك به قدر سايه بختم به روي خاك
اعضا خانواده؟
حواي خوب و پاك.قابيل خشمناك. هابيل زير خاك
روز تولدت؟
روز جمعه. به گمانم روز عشق
رنگت؟
اينك فقط سياه. از شرم آن گناه
چشمت؟
رنگي به رنگ بارش باران كه بباردزآسمان
وزنت؟
نه آنچنان سبك كه پرم در هواي دوست
نه آنچنان وزين كه نشينم به روي خاك
جنست؟
نيمي مرا زخاك. نيمي دگر خدا
شغلت؟
در كار كشت اميدم
شاكي تو؟
خدا
نام وكيل؟
آن هم خدا
جرمت؟
يك سيب از درخت وسوسه
تنها همين؟
همين!!
حكمت؟
تبعيد در زمين
همدست در گناه؟
حواي آشنا
ترسيده اي؟
كمي
زچه؟
كه شوم اسير خاك
آيا كسي به ملاقاتت آمده؟
آري
چه كس؟
گاهي فقط خدا
داري گلايه اي؟
ديگر گلايه نه…ولي
ولي چه؟
حكمي چنين؟آن هم به يك گناه؟
دل تنگ گشته اي؟
زياد
براي كه؟
تنها خدا
آورده اي سند؟
بلي
چه؟
دو قطره اشك
داري تو ضامني؟
بلي
چه كسي؟
تنها كسم خدا
در آخرين دفاع؟
مي خوانمش چنان
كه اجابت كند دعا

قدرت مخرب 1

یکشنبه, 5 نوامبر, 2017

می گویند قدرت و ثروت می تواند عامل رشد و یا تباهی بشر و جوامع بشری باشد. بنابراین، شمشیر دو لبه ای است که می بایست با احتیاط تمام آن را دردست گرفت.اما من هرچه بیشتر می خوانم بیشتر به این نکته معتقد می شوم که از همان آغاز پیدایش بشر بر کره زمین بر اساس داستان ها و روایات و افسانه های ما،بین دو فرزند “آدم” یعنی “هابیل” و “قابیل” جنگ و کشتار شروع شد و تاکنون ادامه داشته و به نظر می رسد که تا بشر هست،کشتار و نابودی ابنای بشرادامه خواهد داشت واین در حالی است که هیچیک از مخلوقات دیگر خدا با همنوعان خود کاری ندارند و یکدیگررا نمی کشند وجالب اینکه ما خود را اشرف مخلوقات خداوند نیز می دانیم!
امانوئل کانت کتابی دارد به نام”صلح پایدار” و علت نامگذاری این کتاب را اینگونه بیان می کند:
“مهمانخانه داری هلندی روزگاری این عبارت طنزآمیز را با تصویری از گورستان بر بالای تابلویی که بر سر در هتل نصب کرده بود،چنین نگاشت که”سرزمین صلح پایدار”!نمی دانیم این عبارت در مورد عموم انسان ها صادق است یا بویژه در مورد سران دولتها و حکومتها با اشتهای سیری ناپذیرشان برای جنگ،یا تنها در مورد فیلسوفان که در رویای صلح جاوید(یا آرامش ابدی)فرو می روند.
گوییا جنگ از لوازم و مقتضیات ماهیت بشری است،که این نظر را البته برخی از حکمای یونان باستان داشته اند که می گفتند:بشر موجودی است زیادت طلب و همین ویژگی او را به جنگ وامی دارد.
دکتر مجتبی لشگر بلوکی می نویسد:
“تا به حال فکر می کردیم که قدرت فساد می آورد ظاهرا داستان عمیق تر از این حرف هاست. یافته های دانشمندان نشان می دهد که قدرت، حماقت نیز می آورد. پژوهشگری که استاد روانشناسی دانشگاه برکلی است، پس از سال‌ها تلاش آزمایشگاهی به این نتیجه رسیده است: آزمایش‌شوندگان قدرتمند (احساس قدرت می کنند) چنان عمل می‌کنند که گویی ضربۀ مغزی خورده‌اند.

مقالات 32

یکشنبه, 20 دسامبر, 2015

هابیلیان و قابیلیان

نمی دانم حکمتش چیست و چه مقصودی داشته خداوند سبحان از خلق هابیل و قابیل با دو روحیه کاملا مختلف و در نتیجه بروز دشمنی و جنگ از ابتدای خلقت بشر تا امروز در میان برادران!
قابیل ناجوانمردانه هابیل را کشت و این روند در طول تاریخ ادامه یافته است و بسیاری از مصلحین اجتماعی و منادیان حق و آزادی به دست نوادگان قابیل کشته شدند و می شوند:
زرتشت را ناجوانمردانه و در عبادتگاه کشتند،
یوسف را به جرم پاک اندیشی در چاه انداختند،
سیاوش را به جرم دوستی نوع بشر سربریدند و رستم را به جرم مبارزه برای کشورش با ناجوانمردی و نیرنگ کشتند،
عیسی را به جرم همنوع دوستی به صلیب کشیدند،
علی را به جرم اعمال حق،در نماز به خون کشیدند،
حلاج را به جرم عشق به خدا،قطعه قطعه کردند و پوستش را کندند و پر از کاه نمودند و عین القضات را شمع آجین نمودند،
پاتریس لومومبا را به جرم وطن دوستی تحویل موسی چومبه دادند تا پس از شکنجه های فراوان او را در حوضی از اسید بیندازد،
چه گوارا را در میان جنگل های انبوه سر بریدند،همچون میرزا کوچک خان در جنگل های ایران.
و خدا می داند که تعداد این شهیدان تاریخ بشریت و مبارزان راه سعادت و آزادی انسان، آنقدر زیاد است که تنها خودش می داند و اگر هم می دانستیم و قصد معرفی ایشان را داشتیم،کاغذ کافی برای این امر در جهان موجود نبود!
البته چراغ هابیلیان هرگز با این همه دشمنی خاموش نشد و نخواهد شد که این اراده خدا است و تا او هست ،این مشعل روشن است:
پیامبران الهی هر یک چراغی را برافروختند که تا بشریت زنده است ،گرد هریک تعداد بیشماری از هابیلیان زندگی خود را شکل داده اند.
مصلحین اجتماعی همچون گاندی و نلسون ماندلا چنان اثربخشی در جامعه داشته اند که هم اکنون هند بعنوان جامعه ای که در آن ادیان و مکاتب مختلف در کنار یکدیگر آسوده می زیند و در آفریقای جنوبی مظلومان داغ دیده با بخشش دشمنان دیرین خود و زندگی در کنار آنان معنی رحمت الهی را در همین دنیا به ما عملا آموخته اند.
شاید حکمت الهی از این امر ،آزمودن هریک از ماست تا در طول زندگی خود در این کره خاکی،نشان دهیم که هابیلی هستیم یا قابیلی و عملا سمت و سو و جایگاه خود را در طیف زیستن در این دنیا که یک سرش خدا و سردیگرش شیطان است،انتخاب نماییم وعیار وجود خود را خود تعیین نماییم که مولوی می فرماید:
این که گویی این کنم یا آن کنم
خود نشان اختیار است ای صنم
اگر هم چنین باشد،آزمونی سخت دشوار و طاقت فرساست.ناخواسته ما را به این دنیا می آورد و ناخواسته نیز می بردمان و ما هم در فاصله این آمدن و رفتن بی اختیار باید در هجوم هزاران مکر و فریب و دروغ،انتخاب خود را از روی اختیار بنماییم و برویم!
اما گریزی نیست.

پرونده پدر

چهار شنبه, 25 دسامبر, 2013

نامت چه بود؟

                                                                   آدم

فرزند؟

                        من را نه مادري و نه پدري.بنويس اولين يتيم خلقت

محل تولد؟

                                                                   بهشت پاك

اينك محل سكونت؟

                                                                  زمين خاك

آن چيست برگرده نهادي؟

                                                                 امانت است

قدت؟

                                          روزي چنان بلند كه همسايه خدا

                                    اينك به قدر سايه بختم  به روي خاك

اعضا خانواده؟

                  حواي خوب و پاك.قابيل خشمناك. هابيل  زير خاك

روز تولدت؟

                                             روز جمعه. به گمانم روز عشق

رنگت؟

                                          اينك فقط سياه. از شرم آن گناه

چشمت؟

                                رنگي به رنگ بارش باران كه بباردزآسمان

وزنت؟

                                     نه آنچنان سبك كه پرم در هواي دوست

                                     نه آنچنان وزين كه نشينم به روي خاك

جنست؟

                                       نيمي مرا زخاك. نيمي دگر خدا

شغلت؟

                                                         در كار كشت اميدم

شاكي تو؟

                                                                        خدا

نام وكيل؟

                                                                آن هم خدا

جرمت؟

                                                  يك سيب از درخت وسوسه

تنها همين؟

                                                                        همين!!

حكمت؟

                                                                    تبعيد در زمين

همدست در گناه؟

                                                                     حواي آشنا

ترسيده اي؟

                                                                           كمي

زچه؟

                                                             كه شوم اسير خاك

آيا كسي به ملاقاتت آمده؟

                                                                         آري

چه كس؟

                                                                گاهي فقط خدا

داري گلايه اي؟

                                                            ديگر گلايه نه…ولي

ولي چه؟

                                            حكمي چنين؟آن هم به يك گناه؟

دل تنگ گشته اي؟

                                                                       زياد

براي كه؟

                                                                      تنها خدا

آورده اي سند؟

                                                                        بلي

چه؟

                                                               دو قطره اشك

داري تو ضامني؟

                                                                          بلي

چه كسي؟

                                                                تنها كسم خدا

در آخرين دفاع؟

مي خوانمش چنان

كه اجابت كند دعا

خدا تنهاست

شنبه, 18 آگوست, 2012

دلم برای غریبی و تنهایی خدا می سوزد!

چقدر تنهاست…..

ما بنده ها را هم که خلق کرد تا از تنهایی درش بیاوریم

از همان هابیل و قابیل دو دسته شدیم.

یک دسته که به دشمنی با او پرداختیم

و دسته دوم هم تا دیدیم سمبه دشمنان خدا پرزور است یا به آنها ملحق شدیم و یا فرار را بر قرار ترجیح دادیم و خودمان را نجات دادیم تا در این چند روزه عمر عافیت طلبانه بچریم!

این وسط تعدادی روی اصول خود ماندند و جنگیدند و جان بر سر آنها گذاشتند.

چه حالی می کند خدا با این جماعت بسیار اندک!؟