برچسب ها بـ ‘موتور’

کوچه مردها 160

چهار شنبه, 27 می, 2015

بالاخره روز برگزاری کنکور فرا رسید. سال 1354 بود و آن روز یکی از روزهای سرنوشت ساز زندگی من.
محل امتحان من دانشگاه علم و صنعت ایران بود در شرق تهران.صبح زود بلند شدم و از همان خانه کارت شرکت در امتحان را که دوروز قبل دریافت کرده بودم به سینه ام چسباندم!سوار موتور سیکلت بابا شدم و دو نفری به سمت دانشگاه راه افتادیم.ساعت شش و نیم آنجا رسیدیم.من وارد دانشگاه شدم و پدرم بیرون روی جدول جوی آب نشست.می دانستم که تا برگردم بیش از ده سیگار خواهد کشید!
نیم ساعتی طول کشید تا صندلی خود را پیدا کنم و روی آن بنشینم.دور و بر خود را کاملا بررسی کردم.هیچ چهره آشنایی پیدا نکردم.آرام نشستم و چشم هایم را بستم.همه خاطرات زندگیم در زمانی کوتاه از جلوی چشمانم گذشت و حالا در سر یکی از پیچ های مهم زندگی ام بودم.به خودم می گفتم:حاصل دوازده سال درس خواندن را امروز باید به دست بیاوری.زندگی آینده را امروز باید بسازی.دیدی مردم با مهندس ها چقدر با احترام صحبت می کنند؟چرا تو یکی از آنها نباشی؟امروز فرصتی داری تا برای خودت آدمی شوی،پس این فرصت را از دست نده!
چشم هایم را باز کردم.مدادها و پاک کن و مدادتراش و کارتم را چک کردم.همه چیز درست بود.اما چرا وقت نمی گذرد؟
ساعت یک ربع به هشت صدای خانمی از بلندگوها پخش شد که ضمن خوشامد و آرزوی موفقیت برای ما به راهنمایی چگونگی برگزاری امتحان و توصیه های نمود .این کار ده دقیقه ای طول کشید و بلافاصله افراد ممتحن اولین سری سوال ها و برگه پاسخگویی را به ما دادند که با چک کردن و اطمینان از این که برگه پاسخگویی متعلق به من است و صدای زنگ شروع امتحان با اضطراب تمام اولین دفترچه سوالات را باز کردم.
با دقت تک تک سوالات را می خواندم و جواب را انتخاب می کردم.انقدر سوالات به نظرم ساده آمد که به خودم شک کردم و در پایان این بخش دوباره همه سوال ها را چک کردم و کمی دلواپسی هایم کمتر شد.با صدای زنگ بعدی این دفترچه را پایین گذاشتیم و دفترچه بعدی را که چند دقیقه قبل پای صندلی های ما گذاشته بودند برداشتم.هرچه جلوتر می رفتم روحیه ام قوی تر می شد،چون سوال ها برایم خیلی آسان بودند.طوری شد که سوالات آخرین دفترچه را که مربوط به زبان انگلیسی بود(و من بخاطر داشتن دیپلم زبان انجمن ایران و آمریکا خیلی زبانم خوب بود) را در مدت کوتاهی جواب دادم و شروع کردم به خوردن بیسکویت و تماشای دیگران مشغول شدم که قیافه بعضی ها از شدت اضطراب و درماندگی برایم خیلی خنده دار جلوه می کرد.
آن روز فهمیدم که آن همه زحمت و مشقت پدرم در مورد من چقدر خوب جواب داده است!
با اعلام پایان امتحان و دادن برگه پاسخ ها خوشحال و دوان دوان خود را به بیرون دانشگاه پیش پدرم رساندم.
با نگرانی پرسید:چطور بود؟
گفتم:خیلی آسون بود.عالی بود.
لبخندی از روی رضایت زد.روی موتور نشست.روشنش کرد.من هم پشت سرش نشستم و حرکت کردیم به سمت منزل. خیلی سبکبار و شاد بودم.

موفق باشید

شنبه, 21 ژوئن, 2014

جاده “موفقیت”،سرراست نیست
پیچی وجود دارد به نام” شکست”
دوربرگردانی به نام” سردرگمی”
سرعت گیرهایی به نام” دوستان”
چراغ قرمزهایی به نام “دشمنان”
چراغ احتیاط هایی به نام “خانواده”
تایرهای پنچری خواهید داشت به نام” شغل”
اما اگر یدکی به نام “عزم” داشته باشید
موتوری به نام” استقامت”
و راننده ای به اسم” خدا”
به جایی خواهید رسید که
“موفقیت” نامیده می شود

کوچه مردها 122

چهار شنبه, 1 ژانویه, 2014

همانطور که قبلا هم نوشته ام،تابستانها در مواقعی که کلاس زبان نداشتم و تعطیل بودم همراه پدرم به کار می رفتم.بیشتر خواست خودم بود،چون دیدن محیط و مردم جدید را بسیار دوست داشتم.
اواخر شهریور ماهی بود که چند روز بعد ،یعنی اول مهر باید به دبیرستان می رفتم.پدرم در بازار تهران کار نقاشی یک حوزه علمیه را به عهده گرفته بود.دیدن آن همه آخوند جوان و در حال درس و بحث برایم خیلی غریب و جالب بود.یک روز عصر پس از اتمام کار و بر خلاف معمول پدرم از محل کار به مغازه رنگ فروشی که همه غروبها ساعتی را در آنجا می گذراند و دایی من هم آنجا مشغول به کار بود نرفت و این بار در خیابان باب همایون در گوشه ای موتور را پارک کرد و با زنجیر آن را بست و باهم به مغازه های کت شلوار فروشی آنجا رفتیم.
در اولین مغازه متوجه شدم که می خواهد برای دبیرستان من یک کت و شلوار بخرد.خیلی خوشحال شدم.نهایتا بعد از رفتن به چند مغازه در یکی از آنها یک کت شلوار آبی فیروزه ای را پسندید و قیمت کرد.فروشنده بعد از کمی تعارفات معموله گفت:بیست تومان.
پدرم تخفیف خواست و فروشنده گفت:واقعا جا نداره.
پدرم دستهای خود را که هنوز آغشته به رنگ بود نشانش داد و گفت:من یک کارگرم و تخفیف خواست.
دنیا را به سرم کوبیدند.به شدت احساس تحقیر می کردم و از شدت ناراحتی درست نمی توانستم نفس بکشم.نهایتا پدرم و فروشنده روی هیجده تومان توافق کردند و با کت شلوار بیرون آمدیم و آن را ترک موتور بست و سوار شدیم.تمام راه برگشت را بیصدا گریه می کردم و چون پشت پدرم روی موتور سیکلت نشسته بودم او نمی دید.آنقدر از این کت و شلوار بدم آمده بود که حاضر به پوشیدنش نبودم ،اما بخاطر ترسی که از پدرم داشتم باید می پوشیدمش و به همین خاطر روز اول مدرسه جیب کتش را به دستگیره در کلاس گیر دادم و آن را پاره کردم تا دیگر مجبور به پوشیدنش نباشم.این تنها راهی بود که برای فرار از کت شلواری که باعث تحقیر شدن پدرم شده بود،فرار کنم و از پوشیدنش خلاص شوم.
اما چشمتان روز بد نبیند.آن شب کتک مفصلی خوردم و مادرم هم با گریه بخاطر کتک خوردن من جیب پاره شده را رفو کرد و با اطوی ذغالی به شکل اولیه اش درآورد و من یک سال مجبور به پوشیدنش بودم!

کوچه مردها 88

چهار شنبه, 14 نوامبر, 2012

شش ساله بودم که برای اولین بار همراه پدرم به تماشای مسابقه فوتبال رفتم.

پدرم مرا ترک موتورش نشاند و بدون اینکه بگوید کجا می رویم،راه افتاد.در خیابانی که من نمی شناختمش و خیلی پرنور بود(بعد ها فهمیدم اسم خیابان روزولت است که الان شهید مفتح نام دارد) موتورش را در کوچه ای در بین صدها موتور دیگرپارک کرد وشماره ای فلزی گرفت و طرف دیگر خیابان از پشت نرده های آهنی با دادن پول دو بلیط کاغذی گرفت و از بین میله ها با دادن بلیط ها وارد محوطه بزرگی شدیم.از داخل سر و صدای زیادی می آمد و بعد از چند صد متری پیاده روی ناگهان وارد محوطه بزرگی شدیم که دورتا دور آن جمعیت زیادی نشسته بودند و در وسط هم یک زمین چمن بسیار بزرگ بود که دو طرفش دو دروازه سفید رنگ با تور وجود داشت و با نورافکن های زیادی در چهارگوشه زمین آنجا را از روز هم روشن تر کرده بودند.در سمت جنوب زمین هم تابلوی بزرگی بود که روی آن یک ساعت بزرگی بود که فقط یک عقربه داشت و همینطور نام دو تیمی که بازی داشتند نوشته شده بود و زیر اسم هر تیم هم عدد صفر نوشته شده بود.

من به شدت گیج این جمعیت و این محوطه عجیب و غریب بودم که ناگهان صدای غریو و غوغای جمعیت مرا ترساند.تعدادی بازیکن با لباسهای یک شکل و کاملا سفید از سوراخی در کنار زمین داخل شدند و مردم به شدت شروع به تشویق آنها کردند.پدرم توضیح داد که اسم این تیم”شاهین” است و خیلی مردم دوستش دارند.یادم نیست تیم حریف چه نام داشت،ابهت این مناظر به شدت مرا تحت تاثیر قرار داده بود.

هر چند لحظه یک بار مردم نام یک نفر را باهم فریاد می زدند و آن فرد از بین بازیکنان تیم شاهین به سمت جمعیت می آمد و برایشان دست تکان می داد و به آنها تعظیم می کرد و به میان سایر بازیکنان بر می گشت.از بین آنها نام های “کلانی” و “بهزادی” در یادم مانده.

نام این محل”استادیوم ورزشی امجدیه ” بود که اینک سالهاست که بلا استفاده مانده است و نمی دانم در آن چه می کنند.

این موضوع باعث شد که شیفته فوتبال شدم و در طول سالهای نوجوانی و جوانی فکر و ذکرم باشگاه مورد علاقه ام و بازیکنان آن بود و سعی می کردم همیشه به تماشای بازی های مهم آنها بروم.

کوچه مردها(64)

چهار شنبه, 23 می, 2012

رایج ترین فعالیت ها در روستاهای بابل شالی کاری و باغداری مرکبات بودند.

امور شالی کاری از قبل از عید شروع می شد که زمین ها را حسابی شخم می زدند و برای شروع شالی کاری در فروردین سال بعد آماده اش می کردند و به حال خود می گذاشتند تا نیمه فروردین ماه بعدی.

از این زمان یکی از دو مرحله کار طاقت فرسای شالی کاران شروع می شد.اصطلاحا به آن “نشا” می گوید که مقصود همان نشاندن ساقه های کوچک و نازک برنج در زمین است.این ساقه ها حاصل رشد دانه های برنج در قسمت کوچکی از زمین بودند که موقع نشا توسط کشاورزان به صورت فاصله دار و منظمی توسط کشاورز و کل خانواده اش در زمین کاشته می شد و کار سختی بود،چرا که چند روز باید بصورت راست و خم شدن های پی درپی دانه دانه این ساقه ها را در دل زمینی پر از آب بکارند.

با عبور از این مرحله کار موقتا کمی آسان می شود و طی ماه های اردیبهشت و خرداد و تیر کار کشاورزان مراقبت از همیشه پر آب بودن زمین و عدم صدمه خوشه های برنج توسط پرندگان و در آوردن علفهای هرز از کنار خوشه ها بود که به این عمل که در هفته یکی دو بار انجام می شد”وجین”می گفتند.طی این سه ماه فراوانی باران و آب بسیار مهم بود و نگرانی لحظه به لحظه شالی کاران بود.اگر به کم آبی برمی خوردند ،می بایست با استفاده از پمپ های آب بنزین سوز از رود یا چاه آب به زمین منتقل کنند. در تیر ماه و نیمه اول مرداد علاوه بر این امور می بایستی به سم پاشی درختان مرکبات خود هم می پرداختند.

در اواسط مرداد و با کامل شدن خوشه های برنج ،ورود آب را به زمین قطع می کردند و حالا دست به دعا می شدند که دیگر باران نبارد!پس از یکی دوهفته و زرد شدن خوشه ها که حالا از داشتن دانه های برنج خیلی هم سنگین بودند،سخت ترین مرحله شالی کاری که شامل درو کردن شالی و جمع کردن دسته های برنج و جدا کردن برنج ها از ساقه به طرق مختلف می شد،شروع می گردید و پس از خشک کردن دانه های پوسته دار برنج در فضای آزاد آن ها را به بام های خانه و انبارهای زیر شیروانی ها منتقل می کردند و علوفه ها را هم برای خوراک زمستانی دام و اسب کنار می گذاشتند و با خوشحالی به استقبال پاییز می رفتند.در ماه مهر سفر مشهد روستاییان مازندران به منظور هم زیارت امامشان و هم تفریح بسیار چشمگیر است و عموما عروسی ها هم در همین ماه صورت می پذیرد.

در طی ماه های آذر و دی هم معمولا روستاییان به چیدن مرکبات و انتقالشان به میادین میوه تهران و سایر شهرهای بزرگ می پرداختند و بعضی ها هم با فروختن کل محصول باغ خود به یک سلف خر خود را راحت می کردند ولی به هر حال به کار چینندگان مرکبات نظارت و مراقبت داشتند.

ماه های بهمن و نیمه اسفند هم بهترین زمان برای رفتن به شهر و برگشتن و شب نشینی های لذتبخش روستاها بود که تا نزدیک صبح به خوشی و خنده ادامه پیدا می کرد.نه بچه ای دغدغه مدرسه فردا داشت(مدارسی وجود نداشت) و نه بزرگسالی نگران دیر شدن اداره فردا صبحش!

كوچه مردها(1)

سه شنبه, 26 جولای, 2011

ما در خيابان فروردين در يك اتاق اجاره اي زندگي مي كرديم.مادر بزرگم زنده بود (مادر مادرم) .بزرگترها او را بي بي صدا مي كردند و ما بچه ها”ننه”.

چهار سالم بود كه يك روز ننه دست مرا گرفت و باهم ده دقيقه اي پياده راه رفتيم تا سوار يك اتوبوس دماغ دار(موتور جلو)شديم و نيم ساعتي طول كشيد تا اتوبوس پر شود و كمك راننده بعد از گرفتن سي شاهي(يك و نيم ريال)از هر نفر به راننده اعلام كرد كه مي تواند حركت كند.بگذريم از اينكه ننه حدود پنج دقيقه بحث كرد تا شاگرد راننده را قانع كند كه من خيلي بچه ام و بابت من كرايه اي نبايد بدهد!

اتوبوس با صلواتهاي پي در پي مسافران حركت كرد و در هر جا كه كسي داد مي زد:نگهدار،مي ايستاد و مسافر پياده مي كرد و هرجا هم كه در خيابان كسي دست تكان مي داد ،مي ايستاد و سوارشان مي كرد.بيش از يكساعت رفتيم و از آبادي شهر كاملا دور شده بوديم و اطرافمان همه بيابان بود.

در نقطه اي ما هم پياده شديم و باز با ننه پياده راه افتاديم.بيست دقيقه اي بود كه راه مي رفتيم.خسته شده بودم اما ديدن مزارع گندم و رفت و آمد چند الاغ و دوچرخه سوارها و رودخانه بين راه برايم آنقدر جالب بود كه خستگي را فراموش كرده بودم.پس از طي كردن طول يك ديوار گلي مرتفع به يك سوراخ بزرگ در اين ديوار رسيديم كه آدم مي توانست با خم كردن سرش از آن عبور كند.همين كار را كرديم و بلافاصله سه خانه جلوي چشمانم ظاهر شد.يك خانه سمت راست و دو خانه سمت چپ يك كوچه خاكي با جوي بسيار كوچكي در آن.

وارد اولين خانه سمت چپ شديم و من با تعجب مادرم را در حياط آنجا ديدم كه مشغول شستن ظرف بود و به روي من مي خنديد و چند دقيقه بعد پدرم را هم در يكي از اتاقهاي طبقه دوم در حال نقاشي و رنگ كردن آنجا ديدم كه از بالاي نردبان نقاشي قربان صدقه من مي رفت!

اينجا بعد ها كوچه فروزنده در خيابلان هاشمي نام گرفت و اولين خانه ملكي ما بود كه به خودمان تعلق داشت.خانه اي كوچك در زميني هفتاد و پنج متري كه يك طرف حياط يك بناي دو طبقه بود كه در هر طبقه دو اتاق دوازده تا چهارده متري بود و در جنوب حياط هم يك مطبخ و دستشويي و توالت قرار داشت.در وسط حياط هم يك حوض كوچك بود كه تلمبه دستي آب كشي از آب انبار ساخته شده در زير حوض نصب شده بود.

براي پدر كارگر نقاش ساختمان و مادر فقير زاده روستايي من ،قصر باشكوهي بود.