برچسب ها بـ ‘مطرب’

بار دگر……..

دوشنبه, 7 سپتامبر, 2015

باردگر به کوچه رندان گذر کنیم
تا بشکنیم توبه و سجاده ترکنیم
دل را به دست مطرب و معشوق می دهیم
فارغ زفکر نیک و بد و خیر و شر کنیم
یک جرعه درکشیم زان داروی نشاط
چندین هزار وسوسه از سربدر کنیم
زاهد به ما نصیحت بیهوده می دهد
کز باده بگذریم و زساقی حذر کنیم
بیهوده بود پیروی ترهات شیخ
باردگر نباید از این ره گذر کنیم
بدتر از این عقیده چه باشد که شیخ وقت
گوید به روی خوب نباید نظر کنیم

آرزوی من

دوشنبه, 11 مارس, 2013

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي

                            چه زيان ترا كه من هم برسم به آرزويي

    به كسي جمال خود را ننموده اي و بينم

                            همه جا بهر زباني بود از تو گفتگويي

    غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم

                            تو ببر سر از تن من ببر از ميانه گويي

    به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم

                            شده ام ز ناله نایي، شده ام ز مويه مويي

    همه خوشدل اينكه مطرب بزند به تار چنگي

                            من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي

    چه شود كه راه يابد سوي آب تشنه كامي؟

                            چه شود كه كام جويد ز لب تو كامجويي؟

    شود اين كه از ترحم دمي اي سحاب رحمت

                             من خشك لب هم آخر ز تو تر كنم گلويي

    بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت

                             سر خم مي سلامت شكند اگر سبوئي

    همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

                             تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جويي

    نه به باغ ره دهندم كه گلي بكام بويم

                             نه دماغ اينكه از گل شنوم به كام بويي

    ز چه شيخ پاكدامن سوي مسجدم بخواند

                            رخ شيخ و سجده گاهي سر ما و خاك كوئي

    نه وطن پرستي از من به وطن نموده ياري

                            نه ز من كسي به غربت بنموده جستجويي

    بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمي

                            بنموده مو سپيدم، صنم سپيد روئي

    نظري بسوي (رضواني) دردمند مسكين

                                 كه بجز درت اميدش نبود به هيچ سوئي

عاشقانه ها 25

یکشنبه, 14 اکتبر, 2012

ای ساقی از آن می شبانه

در ده دو سه جام عاشقانه

تا در سر من ز عقل باقی است

از دست مده می مغانه

برداشته اند صوت داوود

مرغان چمن ز آشیانه

ای مطرب ما تو نیز یکدم

مگذار زکف دف و چغانه

برگوی به یاد وصل جانان

چون عود به سوز دل،ترانه

می نوش تو حافظا به شادی

تا چند خوری غم زمانه

کوچه مردها 76

چهار شنبه, 15 آگوست, 2012

اما عروسی های روستای چهارباغ

واقعا به یاد ماندنی و فوق العاده بودند.از چند روز قبل از روز اصلی،به دلایل مختلف مثل حنا بندان و…. جشن و پایکوبی در خانه های عروس و داماد برپا بود و شب قبل از عروسی میهمانی مفصلی برقرار می شد که چون معمولا عروسی ها در شهریور و مهر برپا می شد در محوطه آزادی فرش و گلیم و چادر برپا می کردند ومردم در هوای خنک ییلاقی با انواع میوه ها و چای و شربت  و شیرینی پذیرایی می شدند.یکی از اصلی ترین وسایل پذیرایی تریاک بود!که منقل و وافور که دم دست هر گروه از میهمانان از قبل حاضر بود و میزبان هم در جیب کت خود تعدادی قوطی کبریت داشت که در آنها به جای کبریت دانه های کوچک تریاک(هر یک به اندازه یک نخود) قرار داشت و هر گروه که اظهار تمایل می نمود،یکی از این قوطی کبریت ها به آنها داده می شد.

دسته مطرب ها هم که در حال نواختن و خواندن بودند و در انتهای شب(پس از پذیرایی شام) نمایش سیاه بازی انجام می شد که ما بچه ها بی صبرانه در انتظارش بودیم و هر جور بود در مقابل خواب مقاومت می کردیم تا تمام این نمایش خنده دار و شاد را ببینیم.

صبح روز بعد داماد به حمام می رفت و عروس هم در خانه اش تحت آرایش و بزک کردن زنان دیگر قرار می گرفت.نزدیک ظهر اقوام داماد همراه سرنا و دهل به حمام می رفتند و داماد تمیز و شیک را با سلام و صلوات و اسپند و قربانی به طرف خانه عروس همراهی می کردند و اینجا هم یکی دیگر از تفریحات ما بچه ها شروع می شد.دریافت ترقه از یکی از بزرگتر ها و ترکاندن پی در پی آنها در طی مسیر!

داماد که به نزدیک خانه عروس میرسید ،شور و هیجان و سر و صدا و پایکوبی به اوج خود می رسید و خلاصه بعد از طی مقدمات طولانی عروس هم به او ملحق می شد و اگر صحن میهمانی در جایی دیگر بود،باهم همراه جمعیت به آن سمت می رفتند و در غیر اینصورت در یکی از اتاقهای همان خانه عروس می نشستند و پایکوبی و رقص و آواز شدت می گرفت.یکی از نزدیکان داماد مامور جمع کردن هدایا بود و معمولا هم هر چند نفر پولی رویهم می گذاشتند و این پولها را همراه لیست نام اهدا کنندگان و مبلغ پرداختی هر یک در یک پاکت تقدیم او می کردند.

بعد از صرف نهار و بعد از حدود سه روز جشن و پایکوبی مردم به تدریج میهمانی را ترک می کردند و روز بعد زنهای روستا در مراسم”پاتختی” نزد عروس خانم می رفتند و ورود ایشان را به جرگه زنان تبریک می گفتند و هدایایی تقدیمش می کردند.

نورحق

شنبه, 4 دسامبر, 2010

ما شما را نور مطرب دیده ایم

نور مطرب را همه حق دیده ایم

ما برآن دریا که قعرش کس ندید

هستی خود را چو زورق دیده ایم

جان خود را در فضای لایزال

ساغر پرمی،معلق دیده ایم

عاشق و معشوق را در هردو کون

از جناب عشق،خوشتر دیده ایم

هر مقید را که بینی در جهان

ما به چشم دوست،مطلق دیده ایم

جمله ذرات مخلوقات را                                          ذکر گویان،با انالحق دیده ایم