برچسب ها بـ ‘مرهم’

چشم یاری

دوشنبه, 4 می, 2020

ما ز یاران چشم یاری داشتیم
آن نگار را چشم خود انگاشتیم
ما درین دنیای پر مکر و فریب
یک نفر را بس خودی پنداشتیم
در میان لحظه های پر زدرد وخستگی
یاد او را ما شفا ومرهمی می داشتیم
ای دریغا کین دل پاکباخته را باور نکرد
آن که ما معبودو معشوق و عزیزش ساختیم
منت نامردمان را بر منش ترجیح داد
کاش می شد تخم انصاف در دلش می کاشتیم

الهام من

دوشنبه, 24 فوریه, 2020

تو الهام منی، هر روز و هر شب
به هر لحظه بود ذکر تو بر لب
رفیق و همدم تنهایی پیوسته من
شریک و همره این ناله های خسته من
چو سازد تازه یادت این روان خسته من
حضورت بس کندآباد ، این ویرانه من
چه باشی و نباشی، تو یقینا نور چشمی
دوایی،مرهمی،تو خستگان راجان ببخشی
به یادت سرکنم این عمر پر اندوه وغم را
دعایت می کنم ، ای همدم جان و دلم را

دل نوشته 14

شنبه, 3 آگوست, 2019

داش آکل می گفت:
رو زخم دل مرد هیچ کس نمی تونه مرهم بگذاره.
من می گویم: جز یک نفر. نیمه گمشده آن مرد که خدا برایش آفریده! البته اگر پیدایش کنی.
تازه اگر هم شانس آوردی و پیدایش کردی،شاید خود او به دلت زخم بگذاره که دیگر مرهمی براش نیست جز خدا.
باز هم به قول داش آکل:
کمر مرد را هیچ چیز تا نمی کنه،جز زن!
اما اینجا هم اگر خدا تو را دریابه!
مولوی میفرمایید:
آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست
و من جوابش می دهم:
خانه اش در دل توست،او خداست

سروده ای از آقای خوشخو

دوشنبه, 30 جولای, 2018

زخم هاي كهنه اي برتن شديم 

                 عاقبت با عشق هم دشمن شديم                    

                 
فكر مي كرديم طوفان زاده ايم   

                       دل به درياي صداقت داده ايم                          

                      
ساقه احساسمان خشكيده بود   

                      حرفهامان مبهم و پيچيده بود                          

                       
آنچه مي گفتيم خوابي بود وبس   

                    طرح بيرنگ سرابي بود وبس                       

                       
باز هم نان جاي ايمان راگرفت 

                    فاصله سيلي شد و جان راگرفت                      

                 
دست هايي خالي و اميدوار 

                       بار ديگر چشمهايي اشك بار                         

                     
بازقلبت سنگ شد ديدي رفيق

پاي مردي لنگ شدديدي رفيق

مرهم دريا شدن شوخي كه نيست

ناجي فرداشدن شوخي كه نيست

ما ميان خواب و رويا گم شديم

سوگوار قصه مردم شديم

دست ما آيينه بود و آفتاب

يك دل بي كينه بود و آفتاب

كاشكي يك لحظه منطق داشتيم

از سياهي دست بر مي داشتيم

ای عشق

دوشنبه, 22 فوریه, 2016

ای عشق تو آرام دل و مرهم جانی

پیکان به تن دلشدگان را تو کمانی

ای عشق، اسیرم به هیاهوی شیاطین

باید که مرا زین قفس تنگ برهانی

صد فرقه و آیین و مکاتب بنمودند

آنان که به خلوت بده اند قاتل و جانی

ای عشق مرا هم نفس و مونس جان باش

آخر نه مگر عرش خدا را تو مکانی؟

ما گمشده در برزخ این کون و مکانیم

تنها تو ره منزل جانانه بدانی

تو را من دوست دارم

دوشنبه, 12 اکتبر, 2015

تو را من دوست دارم،چون بهاران
عطش از دل بری چون چشمه ساران
تو چون شبنم به روی صورت گل
دهی جلوه به دشت و سبزه زاران
تو نوشداروی جان هر مریضی
رخت مرهم نهد بر زخم یاران
تو گرمی،دلنشینی،چون بیایی
کویر قلب من نوشد ز باران
عزیزم،دلبرم،آرام جانم
تو الهامی، دهی جانم به سامان

بی نیازم ز همه……

دوشنبه, 20 جولای, 2015

عاقبت پیدا نمودم من تو را در این جهان
ای که بودی سالها،از چشم و از این دل نهان
در پی تو من به هر جمعیتی همره شدم
گرچه جز نومیدی ام حاصل نشد از همرهان
لیک می ارزید به این آوارگی و خستگی
ای تو مرهم بر تن رنجور ما درماندگان
من به دنبال محبت در دل خالی ز عشق
سالها سجده نمودم بر زمین و بر زمان
گاه می بردم به امید این دل دیوانه را
نزد زیبایان و مه رویان و اصنام و بتان
گه سفردرعمق جان می کردم و در هر زمان
می نمودم من سفر در شهر عشق با عارفان
گه به جهد و کوشش و آمادگی در مدرسه
می نمودم سعی خود،شاید شوم از عالمان
تا سرانجام به این نکته پر مغز رسیدم یارب
می رسم بر درگهت ، گر پا زنم با عاشقان
عاشقی در عجیبی است،به هرکس ندهند
لایق عشق نباشند به جهان،دون و دنان
عشق همت طلبد،سوزد و ویرانه کند
خانه و مدرسه و مسجد و هر کون و مکان
عاشقی جرم قشنگی است ، نگه داریمش
بی نیازت می کند از غیر حق،این را بدان

لحظه ای خلوت نما با خود!

دوشنبه, 20 اکتبر, 2014

لحظه ای خلوت نما با خود
کمی اندیشه کن جانا
قلب تو خوش می تپد اما،دلت هم اینچنین آیا؟
زنده بودن را چگونه می توان فهمید؟
در افزایش ثروت؟
غرق در خوشکامی و لذت؟
سعی در بازی درون پهنه قدرت؟
یا که گمنام و صبور و چست وپر احساس
یک به یک یابی نیاز دردمندان را؟
گر توانستی
حل کنی،مشگل گشا گردی
ور که نه
مرهم نهی بر زخم این جانان
این یکی هم گر نشد مقدور
بشنوی سوز دل آنان
می توان از بار غم ها کم نمود و ذره ذره
رنجشان را کم نمایی و بسوزی همچو پروانه
بی صدا و بی توقع
آری آری ای برادر جان
زنده بودن در چه می دانی؟