برچسب ها بـ ‘ماوا’

باز هم درخت خرمالو

شنبه, 26 ژانویه, 2013

درخت خرمالوی روبروی پنجره اتاق کارم یادتان هست؟

همان که با برف سنگین سال گذشته از ساقه به دو نیم شد و نیمی مرد و نیمی به حیاتش ادامه داده است را می گویم.

دیدن نیمه زنده اش همیشه مرا به یاد نیمه مرده اش می انداخت و سخت آزارم می داد.مثل زمانی که یک جانباز هفتاد درصدی را می دیدم ومی بینم.

چند روز پیش با خوشحالی دریافتم که در بالاترین شاخه اش و درست مقابل پنجره من، دو “یاکریم” لانه کرده اند و یکی از آنها روی تخم هایش نشسته تا فرزندانشان را به دنیا بیاورد و آن دیگری دائما در حال آذوقه آوردن برای اوست.

حالا دو دوست جدید دارم که بسیار با برکتشان می دانم و به زودی تعدادشان بیشتر هم خواهد شد.

بنازم درخت نیمه جان خرمالویم را که با این وضعتش و در حالی که خود درد می کشد،پناهگاه و ماوای موجودات دیگر خداوند است.

چقدر می توان از او آموخت!؟

باید برگشت

دوشنبه, 31 دسامبر, 2012

 خواستیم از خود وارهیم

                          بر غیر او بردیم پناه

                                      چون دل به دنیا داده ایم

                                                    در کنج غربت مانده ایم

         روزی اگر ارباب ما

                    کاری به ما بسپرده بود

                                 تا چند صباحی در جهان

                                               اندیشه بر کارش کنیم

از خود چرا غافل شدیم

               ارباب از یاد برده ایم

                            ما رعیتان او بدیم

                                      دل را به غفلت داده ایم

ارباب آن بالا و ما

           بر خاک ذلت خفته ایم

                        نزدش بود ماوای ما

                                   پس ما چه اینجا مانده ایم؟

عشق کجاست؟

دوشنبه, 13 آگوست, 2012

دلخوش عشق شما نیستم من ای اهل زمین

عشق را در آسمان قلب و روح من ببین

عشق من در ذهن و در جان من است

عشق من تنها خدای آسمان روشن است

عشق من یادش بود آرام دل ،

یاد او هر غصه ای را مرهم است

گر، به او دل خوش بدارم روز و شب

جان خسته کی فتد در تاب و تب ؟

گر سزاوار ره کویش شوم

فارغ از دنیا شده ، سویش روم

دل زقید بندها وا میشود

در بهشت اولینش باز ماوا میشود

مرغ دل تنها سبکبال و رها

رو بسوی عرش اعلا میشود

من و تو و خدا

دوشنبه, 2 آوریل, 2012

دوری تو غرق عرفانم کند

بي تو من شعر و غزل نجوا کنم

هجر تو من را به رویاها برد

در خيالم با خدا درد دلم را واکنم

تو نباشی،من بمانم با خدا

شکر این نعمت چرا پنهان کنم؟

تو مسیر وصل یار سرمدی

من کجا همچو تویی پيدا کنم؟

تو بمان ای آنکه چون تو پاک نيست

من از این ره نزد او ماوا کنم

 

در آرزوی بهشت

دوشنبه, 30 ژانویه, 2012

نیک می دانم که روزی از جهان کوچم دهی

همچو روزی که نهادم پا در این کهنه رباط

کس نپرسید که تمنای دل زار تو چیست؟

زآمدن،رفتن از این دنیای پر رنج و شتاب

هیچ داری میل بودن،گوشه ویرانه ای؟

می توانی ره بپویی،بی حساب و بی کتاب؟

من به خود نامدم اینجا و به خود درنروم

پس چرا باید که گویم،من چه کردم ای جناب

مام من،بابای من،ماوای من،سودای من

جملگی را تو نمودی،بهر بنده انتخاب

حال خواهی از برایم محکمه سازی به پا؟

من که خود دانم،گناهانم کنند من را کباب

جملگی با رای تو،سامان گرفت هر کار من

پس فرستم در بهشت،با ساز و آواز رباب!

چشمه مهر و صفا و رحمت و بخشندگی

کن نصیبم تا بنوشم،از کرم هایت شراب

 

به ياد” آقاجان” كه اين روزها سالگرد پرواز روحش مي باشد

جمعه, 22 جولای, 2011

دلي از جنس دريا داشت،محبوبم

به شهر عشق،ماوا داشت محبوبم

سخن از هرچه مشكل بود،مي گفتي

حكايت ها كه با ما داشت،محبوبم

به هر روح و رواني يكه تازان بود

همه عالم به يكجا داشت،محبوبم

ميان خلوت و در انجمن ها

به چشمانش سخن ها داشت،محبوبم

به گمراهان،رهي بود سوي ساحل

به دل فانوس دريا داشت،محبوبم

سخن از هرچه غير او،چه بي معني

زبس گوهر زمعنا داشت،محبوبم

که مرا می خواند؟

سه شنبه, 17 می, 2011

که مرا می خواند،که مرا می خواهد؟

تا بیاسایدروحش،در بر روح و دل تنهایی

تا به کی در دنیا،به تجارت سرگرم؟

دل شده مایه کسب و رونق دارایی

این همه مکر و دغل لایق آدم ها نیست

آدمیت مرده،دل به هر لحظه کند آرزوی ماوایی

عرش بالا شده حیران ،ز هیاهوی ما

به خدا هیچ نیرزد جانم،که دلی رنجانی