برچسب ها بـ ‘لشگر’

پیش از این هم بوده ام….

دوشنبه, 2 فوریه, 2015

پیش از این نیز بوده ام من
قبل اکنون هم به گیتی ،زیستم
می کنم در اندرون خویش ،من سیر و سفر
باز می یابم در او ،من خاطرات کهنه را
من کنار پیکر میرزای جنگل در شمال
آنقدر زاری نمودم تا که جان رفت از تنم
من به دوران قجر
همره میرزا رضا،آواره و عاصی بدم
خشم ما از لوله هفت تیر او
سینه شاه ستمگر را درید
من به اعصار قدیم
همره حلاج و عطار و جنید و بایزید
هفت شهر عشق را پیموده ام
من درون لشگر ایرانیان
رزم ها با لشگر بیگانگان،بنموده ام
من پیاپی مردم و زنده شدم
پیش پای ناجوانمردان تازی و مغول
ترک های بی مروت،غربیان لاشخور
بارها مثله شدم
من به گاه دولت ساسانی و ماد و هخا
با سپاه روم و آشور و عرب جنگیده ام
لیک در این دم به دم تازه شدن
من ندیدم روز خوش بر مردمم
پس هماره در مسیر این زمان پر ز درد
رفت و آمد می کنم ،شاید دمی
شاهد بهروزی ایران شوم
این کهن خاک دلیران و شهیدان جهان
این نگین بس درخشان، بر بلندای زمان
عشق من ایران بود
جان ما در طول تاریخ بشر
دم به دم قربان او
جاودان زی،ای وطن

بودن یا نبودن،مسئله این است!؟

دوشنبه, 29 دسامبر, 2014

تو نباشی،همه عالم به برم بیهوده است
تو که باشی،دل من فارغ از عالم باشد
تو نباشی،می نویسم مثنوی هجر تو با خون دل
تو که باشی هرچه غم بود،همه زائل باشد
تو نباشی،شب و روز در نظرم یکسان است
تو که باشی،ز فروغت همه جا نور باشد
تو نباشی،لشگری از غم و اندوه به دلم حمله کند
تو که باشی،به نگاهی ،سپاهی به هزیمت باشد
ای دل افروز تن و جان و روان و روحم
تو که باشی و نباشی،عطر یادت همره من باشد

رفت و آمد

دوشنبه, 17 ژوئن, 2013

گه چه آسان رفت و آمد می کنند

لشگری از واژه ها در ذهن من

خوب و زیبا می نشینند تک به تک

تنگ هم،تا گل نماید شعر من

چونکه می بینم من این اشعار را

بس هیاهو می کند پندار من

می نمایم این سوال را بارها

از خودم،کاین شاعر غم های من

از کجا راز دل من آگه است؟

چون حکایت می کند بی گفتگو از قلب من؟

پس از سال ها…….

شنبه, 20 آگوست, 2011

پس از سال های طولانی دیدمش.

شاید حدود چهل سال بود که ندیده بودمش و در این سال ها بارها و بارها دلم یادش کرد و دلتنگ دیدن جثه زیبا و کوچکش شد.سنجاقک را می گویم.

آخر هفته گذشته رشت بودم و دیروز هنگام بازگشتن در حالی که منتظر آمدن خانواده بودم و در ماشین پنجره کنارم نیمه باز بود،سنجاقکی به آرامی روی لبه شیشه پنجره نشست و خدا می داند که چقدر خوشحال شدم!

کمی قربان صدقه اش رفتم و به او خوشامد گفتم و اینکه چقدر دلتنگش بودم.با گله پرسیدم :تو اصلا یاد من بودی؟

انگار با صدای قشنگ بالهایش به من گفت:اکر نبودم که الان اینجا نبودم.

-پس چرا تا بحال به من سر نزدی؟

-کجا؟در آن جنگل سیمان و بتن و آسفالت به نام تهران؟تو که خوب می دونی که من فقط در طبیعت محض و سبز زندگی می کنم.رفتی به جایی که ما توان زندگی نداریم.

-آخر در شهرهای شمال هم تو را نمی بینم.

-چون این شهرها را هم شما تهرانی ها تبدیل به زباله دانی کرده اید.می دانید چه جنایتی در حق طبیعت و ما حیوانات می کنید؟

چیزی برای گفتن نداشتم و جز شرمندگی حالی نداشتم!

گفت:یاد روزگاری که بصورت انبوه و لشگر با تو الفتی داشتیم،به خیر!

به همنوعانت بگو دوباره فضا را برای تکرار آن روزها آماده کنند.خدا دنیا را آنطوری دوست دارد.

مهر تو ما را بس

چهار شنبه, 19 ژانویه, 2011

و خدا می داند

                  که چه زجری دارد

                                          عاشقی با تردید

                                                              زیر شک معشوق

                                                                                     عشق تو در تهدید

نه،تو هم با دل من یار نبودی جانا

در زمانی که به او محتاجی

و زبی مهری او

پی سنگی حتی،که صبوری دارد

تا بگویی به او شرح دل پرخونت

لیک افسوس خدا،چون فرستد به کسی چیزی را

لشگری از آن چیز،سوی مخلوق فرستد بسیار

چه تفاوت دارد

که غم است یا شادی

و تو را می پاید

                                                  که توانی باز هم

                                                                                    پاک و عاشق به خدایت مانی؟

با کدامین نیرو،با کدامین امید

جز به الطاف خداگونه خویش

می توان این ره رفت؟

و به سر منزل مقصود رسید؟

ای رفیق اعلی 

    یاور گمراهان  

   ای وفایت دائم  

   تو به فریادم رس 

    تو مرا یاری کن  

     مهر تو ما را بس