برچسب ها بـ ‘فرودست’

کلید توسعه ایران 55

چهار شنبه, 18 نوامبر, 2020

به طور خلاصه آموزش و پرورش توسعه گرا و پویا:
– دانش آموزان را نگه نمی دارد،بلکه به جلو حرکت می دهد.
– مطلق نمی نگرد و آزاداندیشی را جایگزین مطلق نگری و جزم اندیشی در تمام امور می نماید.
– ادعای جامعیت ندارد و به آسانی در برابر هر فکر و ایده جدید و دستاوردی نوین موضع نمی گیرد.
– دانش آموز را فردی از جامعه می داند،نه گسیخته از آن و جامعه را نیز متشکل از اجزای(افراد) در حال تکامل و رشد می پندارد که هر فرد باید به سهم خود در این رشد سهیم باشد.
– حس وطنی دانش آموز بالاست و قلب تپنده ای برای میهن، کشور و مردم خود دارد.
آموزش و پرورش ما به شدت نیاز دارد تا نقش اراده های انسانی و اجتماعی را در مدیریت خرد و کلان جامعه و مردم سالاری بیابد. دانش آموز ایرانی به عکس آنچه که مدام از او به عنوان آینده ساز کشور یاد می شود،کمترین احساسی از آینده و نقشی که می تواند در آینده بیافریند،ندارد.چرا که نه متون درسی و نه کتاب های آموزشی و نه جهت گیری های کلان،چنین احساسی را در او ایجاد نمی کند.
آموزش هایی که در مدارس می دهیم باید به خودیابی دانش آموزان بینجامد.ما نیاز به تاریخ نگاری ای داریم که اولا جایگاه واقعی مردم ایران و طبقات فرودست را در آمد و رفت سلسله ها و حکومت ها آشکار نماید و دوم اینکه چگونه می توان نقش بالاتری در آینده ایفا کرد.

از سهراب عزیز

دوشنبه, 7 جولای, 2014

در فرودست انگار، کفتری می‌خورد آب
یا که در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید
یا در آبادی، کوزه‌یی پر می‌گردد
آب را گل نکنیم
شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی
دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب
زن زیبایی آمد لب رود،
آب را گل نکنیم
روی زیبا دو برابر شده است
چه گوارا این آب
چه زلال این رود
مردم بالادست، چه صفایی دارند
چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شیرافشان باد
من ندیدم دهشان،
بی‌گمان پای چپرهاشان جا پای خداست
ماهتاب آن‌جا، می‌کند روشن پهنای کلام
بی‌گمان در ده بالادست، چینه‌ها کوتاه است
مردمش می‌دانند، که شقایق چه گلی است
بی‌گمان آن‌جا آبی، آبی است
غنچه‌یی می‌شکفد، اهل ده باخبرند
چه دهی باید باشد
کوچه باغش پر موسیقی باد
مردمان سر رود، آب را می‌فهمند
گل نکردندش، ما نیز
آب را گل نکنیم