برچسب ها بـ ‘غایی’

نقد و تحلیل جباریت 33

یکشنبه, 1 مارس, 2020

جمع ديگري كه آرزوي”رییس شدن” را در سر مي پرورانند، ساده انگارانه فكر مي كنند كه اگر اين مسائل را افشا كرده و براي مردم بازگو كنند جناب خودكامه دستگير شده و به عقوبت مي رسد. اما همة آنان به شدت دراشتباهند. اطلاعات شخصي آن ها به هيچ كاري نمي آيد چرا كه جنبش هاي توده اي از قانون مندي هاي خاص خودش تبعيت مي كند و با قول و قرارها و قواعد گروه هايي كه آن ها را تأسيس كرده و هدايت آن را بر عهده دارند ،تفاوت بسيار دارد . در اين جاست كه انشعابيون و همچنين آناني كه به فرد خودكامه وفادار مانده اند در كمال حيرت و با نگراني مي فهمند كه افسانه پردازي هايشان در خصوص فرد خودكامه شكل يك واقعيت مستقل به خود گرفته و با افشاي آن كاري از پيش نمي رود. اين واقعيت از نظر خود فرد قدرت طلب نيز دور نمي ماند. بنابراين او گستاخ تر و با شك و ظن بيشتري عمل مي كند. او نيك مي داند كه چه كارهايي را مي تواند انجام دهد كه قبلاً حتي تصور آن ممكن نبوده است . با اين وجود به اشتباه رفته ايم اگر فكر كنيم كه اين وضعيت باعث تقويت اعتماد به نفس او شده و صلابت دروني بيشتري برايش به ارمغان مي آورد. شكي وجود ندارد كه اوبه مقام والايي رسيده است ولي با اين وجود نه تنها احساس آرامش وتعادل دروني نمي كند بلكه از آرزوي هميشگي اش احساس دوري بيشتري مي كند و آن فاصلة اوليه بين موقعيت ضعيف و ناتوان او تا هدف غايي (جبران ضعف ها و كمبودها ) نه تنها كم نشده بلكه بيشتر هم شده است.
حالا آن شك و ترديد دروني به شكل احساس عدم اطمينان بر تمام وجود اوسيطره يافته است چرا كه اكنون با دست يابي به آن چيز هايي كه دارد، يك مبناي واقعي براي ترس و نگرانيش به وجود آمده كه در واقع ترس و واهمه براي از دست دادن آن همه دستاورهاي فراوان است . او با خود مي انديشد كه اگر روزي بدشانسي بياورد آن وقت همه چيز را يك باره ازدست خواهد داد . او خود از احتمال فرا رسيدن آن روز به خوبي آگاه است.

آخرالزمان 21

یکشنبه, 20 ژانویه, 2019

در بخشهای دیگری از کتاب عهد جدید ملکوت الهی امری است باطنی و ایمانی، که همه‌کس بالقوه در آن سهیم است و این تنها زمانی تحقق و فعلیت می‌یابد که ایمان درست و استوار در دل حاصل شود و حیات روحی و اخلاقی مؤمن را دگرگون گرداند. در بعضی از اقوال و تمثیلاتی که از عیسی نقل کرده‌اند، این نکته به روشنی ظاهر می‌شود: ملکوت خدا همچون خمیرمایه‌ای است که در چند ظرف خمیر رشد کند و تمامی خمیرها را فراگیرد (لوقا، ۲۱:۱۳؛ متی، ۲۳:۱۳)؛ کلمه ملکوت مانند بذری است که در سنگلاخ و در خاک خوب کاشته شده است می‌رباید و کسی که با ایمان محکم کلام خدا را بشنود بذری که در دل او کاشته شده است «بارور شده، بعضی ۱۰۰، بعضی ۶۰ و بعضی ۳۰ ثمر می‌آورد» (متی، ۱۹:۳ به بعد). سخنی که عیسی در جواب فریسیان گفت و قبلاً نقل شد به نظر برخی از مفسران و صاحبنظران باید «ملکوت خدا در شماست» ‌ترجمه شود. عبارت یونانی entos hymôn esti است که به هر دو صورت قابل ترجمه است. بدین‌سان، کسی که به مسیح ایمان آورد، در غسل تعمید با او یکی می‌شود (رساله اول به قرنتیان، ۱۲:۱۲)،‌ از گناه می‌میرد و به خدا زنده می‌گردد. این «زایش دوباره» و حیات نو در مسیح آغاز نجات غایی و وصول به ملکوت الهی است (یوحنا، ۳:۳ـ ۸).
۸۸٫ بنابر نظر دیگری که در بخشهایی از کتاب عهد جدید، خصوصاً در آخرین رساله‌های پولس رسول و در انجیل یوحنا دیده می‌شود و در حقیقت مکمل‌نظر پیشین است، مسیح یک شخص معین نیست، بلکه اصلی است الهی و فوق طبیعی، فراتر از تاریخ و زمان، که پیش از آفرینش جهان بوده و بعد از پایان آن نیز خواهد بود. مسیح علت فاعلی و علت غایی هستی است و آفرینش عالم به واسطه او و برای اوست (رساله پولس به کولسیان، ۱۵:۱ـ ۱۸). همچنان که همه در آدم مرده‌اند، همه در مسیح زنده خواهند شد (رساله اول به قرنتیان، ۲۲:۱۵). مسیح خود «قیامت و حیات» است (یوحنا، ۲۵:۱۱)، «راه و دروازه نجات» است همان، ۶:۱۴ و ۹:۱۰). او خود آخرالزمان است: رنج کشیدن و مصلوب شدنش رنج و مرگ همگان است، از گور برخاستنش رستاخیز همگانی است و به آسمان رفتنش تحقق ملکوت الهی است، و مؤمنان او که با او یکی شده‌اند، در او می‌میرند و در او زنده می‌شوند و در او به حیات جاودان می‌رسند (رساله به کولسیان، ۱۲:۲ و ۱:۳ـ۴؛ رساله به رومیان،‌ ۳:۶ـ۱۱).