برچسب ها بـ ‘عشق’

عشق

دوشنبه, 12 فوریه, 2018

هرکجا عشق آید و ساکن شود
هرچه ناممکن بود،ممکن شود
در جهان هرکار خوب و ماندنی است
رد پای عشق در آن دیدنی است

گفتگو با یک دوست 4

شنبه, 20 ژانویه, 2018

گفت: راست می گویی اما راه برون رفتی هم از این مشکل بزرگ بشریت سراغ داری؟
گفتم: خداوند از همان ابتدای خلقت جهان هستی، یک نظم و انضباط را به همه موجودات از یک پروتون گرفته تا کهکشان ها عطا فرموده است. این نظم همان نیروی بالقوه درون موجودات است که هر کدام در مسیری سیر می کنند. یعنی اگر شما یک دانه گندم را بکارید نیروی بالقوه دانه گندم، گندم شدن است نه ذرت شدن.
نیروی بالقوه خورشید تابش و گرما و نور است و نیروی بالقوه زمین این است که در اختیار انسان باشد زمین را به مادر انسان تشبیه کرده اند زیرا به مانند مادر همه احتیاجات ما را برآورده می سازد.
ممکن است بپرسی نیروی بالقوه درون انسان چیست؟
انسان تنها موجودی است که می تواند دیگران را دوست داشته باشد،بخصوص همنوعان خود را،واین خصلت با تولد او همراهش هست و نام آن “عشق” است.باید آن را حفظ کرد و پرورشش داد، باید این ویژگی را زنده نگهداشت. اما همه ما در مسیر زندگی کم و بیش این خصلت را ضعیف یا نابود می کنیم. همه چیز را وسیله ای برای کسب ثروت خودمان می کنیم و انباشت آن و دریغ کردن این ثروت از نیازمندان و جالب اینکه چون از این دنیا برویم،پرکاهی از این ثروت بجا مانده به کارمان نمی آید!پس واقعا چرا؟
بشریت به بیماری حرص و طمع دچار شده ،باید کاری کرد.
گفت: من هم همین را پرسیدم . چکار باید کرد؟ یا نکند تو هم از آن دسته مردم هستی که فقط ایراد می گیرند و غصه می خورند؟
گفتم: من که گفتم ناامیدم.انگار خدا این دنیا را برای آسایش مردم شریف و درستکار نیافریده،حالا حکمتش چه بوده من که نمی دانم .

غصه نخور!

دوشنبه, 4 سپتامبر, 2017

خاطرت باشد

وقتي که دلت غمگين است

بر دلت بارِ غمي سنگين است

– يا تک و تنهائي –

چهره‌ات از غم اندوه کسان پر چين است

بازهم غصه نخور

عاشقان مي‌دانند

زندگي شيرين است

عشق همسايه‌ي ديوار به ديوار خداست

عشق از منظر حلاج

شنبه, 19 آگوست, 2017

پس حسین را ببردند تا بر دار کنند. صد هزار آدمی گرد آمدند. او چشم گرد می آورد و میگفت: حق، حق، اناالحق…. نقلست که درویشی در آن میان از او پرسید که عشق چیست؟
گفت: امروز بینی و فردا بینی و پس فردا بینی. آن روزش بکشتند و دیگر روزش بسوختند و سوم روزش بباد بردادند، یعنی عشق اینست

از اریک فروم…..

شنبه, 12 آگوست, 2017

انسانها با نیازهای فیزیولوژیکی (گرسنگی، میل جنسی، ایمنی) نمی توانند تنگناهای انسانی شان را حل کنند، فقط نیازهای انسانی خاص می تواند افراد رابه سمت پیوند مجدد با دنیای طبیعی سوق دهند.
افراد سالم با حل کردن ثمر بخش نیازهای انسانی (ارتباط، تعالی، ریشه دار بودن، درک هویت و معیار جهت یابی بهتر) می توانند راههایی برای پیوند مجدد با دنیا پیدا کنند.
اولین نیاز انسانی یا وجودی ارتباط است، که افراد به 3 طریق با دنیا ارتباط برقرار میکنند:
– سلطه پذیری
– قدرت
– عشق
فردی که تسلیم دیگری می شود از این طریق جدايي خودش را با بخشی از یکنفر يا چيز بزرگتر از خودش متعالی می سازد و هویت خویش را در ارتباط با قدرتی که تسلیم آن شده است تجربه می کند.
قدرت طلبان از همسران سلطه پذیر حمایت می کنند،ز مانی که یک فرد سلطه پذیر و یک سلطه جو یکدیگر را پیدا میکنند، اغلب رابطه همزیستی برقرار می نمایند، را بطه اي كه برای هر دو رضایت بخش است، اما مانع از پیشروی به سوی یکپارچگی و سلامت روانی می شود.
در روابط همزیستی، اتحاد بین دو نفر احساسهای ناهشیار خصومت است، این افراد همسران خود را به خاطر اینکه نمی توانند نیازهای آنها را به طور کامل ارضا کنند، سرزنش می کنند و در جستجوی قدرت بیشتر برمی آیند، بنابراین به طور فرآیند به همسرشان وابسته و از فرديت دور می شوند.
عشق تنها راهیست که فرد می توانداز طریق آن با دنیا متحد شود و در عین حال به فردیت و یکپارچگی برسد ” وحدت باکسی یا چیزی بيرون از خویشتن، تحت شرایط حفظ کردن جدایی و یکپارچگی خویشتن”
فروم در کتاب «هنر عشق ورزیدن» چهار عنصر مشترک در تمام عشق های واقعی را بیان می کند:
اهمیت: مایل باشد ازاو مراقبت کند.
مسئولیت: به نیازهای جسمانی و روانی آنها پاسخ می دهد.
احترام: برای آنها آن گونه که هستند احترام قایل می شود .
شناخت: در نظر گرفتن آنها از نقطه نظر خودشان.

عشق از نگاه نظامی

دوشنبه, 31 جولای, 2017

فلک جز عشق محرابی ندارد
جهان بی‌خاک عشق آبی ندارد
غلام عشق شو کاندیشه این است
همه صاحب دلان را پیشه این است
جهان عشقست و دیگر زرق سازی
همه بازیست الا عشقبازی
اگر بی‌عشق بودی جان عالم
که بودی زنده در دوران عالم
کسی کز عشق خالی شد فسردست
کرش صد جان بود بی‌عشق مردست
نروید تخم کس بی‌دانه عشق
کس ایمن نیست جز در خانه عشق
ز سوز عشق بهتر در جهان چیست
که بی او گل نخندید ابر نگریست
شنیدم عاشقی را بود مستی
و از آنجا خاست اول بت‌پرستی
مبین در دل که او سلطان جانست
قدم در عشق نه کو جان جانست
هم از قبله سخن گوید هم از لات
همش کعبه خزینه هم خرابات
طبایع جز کشش کاری ندانند
حکیمان این کشش را عشق خوانند

مقالات 98

یکشنبه, 25 ژوئن, 2017

عشق در عرفان 1

برگرفته از سایت گمگشته دل

عشق از عناصر عمده و اساسی بینش و حرکات عرفانی است. اما حقیقت عشق چیست؟ این سؤال را نمی توان پاسخ گفت، زیرا عشق مانند هستی، مفهومی دارد که اعراف الاشیاء است اما کنه و حقیقت آن در غایت خفاءاست، که :
هر چه گویم عشق را شرح و بیان                      چون به عشق آیم، خجل باشم از آن
گر چه تفسیر زبان روشنگر است                       لیک عشق بی زبان، روشن تر است
محی الدین ابن عربن درباره ی عشق که آن را دین و ایمان خود می داند، می گوید:
«هر کس که عشق را تعریف کند، آن را نشناخته و کسی که از جام آن جرعه ای نچشیده باشد، آن را نشناخته و کسی که گوید من از آن جام سیراب شدم آن را نشناخته که عشق شرابی است که کسی را سیراب نکند.»
به این معنی که تا تجربه ی شخصی در کار نباشد با حد و رسم منطقی قابل شناسایی نیست و در تجربه ی شخصی هم به یکبار قابل نیل نمی باشد، راه بی پایان آن هرگز برای انسان به انتها رسیدنی و عطش آن سیراب شدنی نیست.
عرفا عشق را در مسایل مهم جهان بینی و سلوک خویش مطر ح می کنند از جمله:
1. عشق در آفرینش جهان:
در حدیث قدسی معروف میان عرفا آمده که: داود علیه السلام علت و انگیزه ی آفرینش جهان را از حضرت حق سؤال می کند و چنین پاسخ می شنود که:
«کنت کنزأ مخفیأ فأحببت ان أعرف، فخلقت الخلق لکی اعرف»
چنانکه در ضمن شرح رساله ی قیصری خواهد آمد، سراسر آفرینش، مظاهر و آینه های تجلی حق اند.
اساس آفرینش، جمال و زیبایی و عشق به جمال و زیبایی است، ذات حضرت حق، آن شاهد حجله ی غیب که پیش از آفرینش جهان، خود هم معشوق بود و هم عاشق، خواست تا جمال خویش آشکار سازد، آفرینش را آینه ی جمالش گردانید. پس اساس آفرینش و پیدایش جهان، عشق حق به جمال خویش و جلوه یجمال خویش است. در حقیقت، خدا یک معشوق است، معشوق خویشتن خویش، و معشوق همه ی آفرینش. آفرینش وسیله ی ظهور حق وزمینه ی معرفت و عشق خلق به آن معشوق حقیقی است.
عبدالرحمن جامی(898_817هـ) با بیانی گرم و زیبا در این باره چنین می گوید:
در آن خلوت که هستی بی نشان بود                                به کنج نیستی عالم نهان بود
وجودی بود از نقش دویی دور                                           ز گفتگوی مایی و تویی دور
«جمالی» مطلق از قید مظاهر                                         به نور خویشتن بر خویش ظاهر
دلارا شاهدی، درحجله ی غیب                                        مبرا ذات او از تهمت عیب
نه با آیینه رویش در میانه                                                نه زلفش را کشیده دست شانه
صبا از طره اش نگسسته تاری                                         ندیده چشمش از سرمه، غباری
نگشته با گلش همسایه سنبل                                        نبسته سبزه اش پیرایه ی گل
رخش ساده ز هر خطی و خالی                                        ندیده هیچ چشمی، زوخیالی
نوای دلبری با خویش می ساخت                                      قمار عاشقی با خویش می باخت
ولی زان جا که حکم خوبرویی است                                   زپرده خوبرو در تنگ خویی است
نکو رو تاب مستوری ندارد                                                 چو در بندی سر از روزن بر آرد
نظر کن لاله را درکوهساران                                               که چون خرم شود فصل بهاران
کند شق،شقه ی گل زیر خارا                                            جمال خود کند زان آشکارا
ترا چون معنئی درخاطر افتد                                               که در سلک معانی نادر افتد
نیاری از خیال آن گذشتن                                                   دهی بیرون ز گفتن یا نوشتن
چو هرجاهست حسن،اینش تقاضاست                                نخست این جنبش از«حسن» ازل خاست
برون زد خیمه ز اقلیم تقدّس                                               تجلّی کرد بر آفاق و انفس
ازو یک لمعه بر ملک وملک تافت                                          ملک سر گشته خود راچون فلک یافت
زهر آئینه ای، بنمود روئی                                                  به هر جا خاست، ازوی گفتگویی
همه سبوّحیان، سبوح گویان                                              شدند از بی خودی، سبوح جویان
ز غواصان این بحر فلک فلک                                                بر آمد غلغله: سبحان ذی الملک
ز ذرات جهان آئینه ها ساخت                                              ز روی خود به هر یک عکس انداخت
از این لمعه فروغی بر گل افتد                                             ز گل شوری به جان بلبل افتاد
رخ خود شمع زان آتش بر افروخت                                        به هر کاشانه صد پروانه را سوخت
از نورش تافت بر خورشید یک تاب                                        برون آورد نیلوفر سر از آب
ز رویش روی خود آراست لیلی                                           ز هر مویش ز مجنون خاست میلی
لب شیرین شکر ریز، بگشاد                                              دل پرویز برد و جان ز فرهاد
«جمال» اوست هر جا جلوه کرده                                        ز معشوقان عالم بسته پرده
سر از جیب مه کنعان برآورد                                               زلیخا را دمار از جان بر آورد
به هر پرده که بینی پردگی اوست                                       قضا جنبان هر دلبردگی اوست
به عشق اوست دل رازندگانی                                           به شوق اوست جان راکامرانی
دلی کان عاشق خوبان دلجوست                                        اگر داند، وگر نی، عاشق اوست
الا تا در غلط نافتی که گویی                                              که از ما عاشقی از وی نکویی
تویی آیینه، او آیینه آرا                                                      تویی پوشیده و او آشکارا
که همچون «نیکویی»،«عشق» ستوده                               از او سر بر زده، در تو نمرده
چو نیکو بنگری آیینه هم اوست                                          نه تنها گنج، بل گنجینه هم اوست
من و تو در میان کاری نداریم                                              به جز بیهوده پنداری نداریم
خمش کاین قصه پایانی ندارد                                             بیان او زباندانی ندارد
همان بهتر که ما در عشق پیچیم                                       که بی این گفتگو هیچیم و هیچیم

عرفان نامه 9

چهار شنبه, 21 ژوئن, 2017

از کتاب “یک عاشقانه آرام” نادر ابراهیمی:

احتياط بايد كرد . همه چيز كهنه مي شود ، و اگر كمي كوتاهي كنيم ، عشق نيز . بهانه ها جاي حس عاشقانه را خوب می گیرند.