برچسب ها بـ ‘طنز’

یک تجربه 5

شنبه, 20 آگوست, 2016

می بینید که در جایی سیستم داریم و در کنارش و ادامه اش در جایی دیگر نداریم!
و آنجا هم که سیستم داریم ،حتی در صورت تعریف و طراحی و استقراربهترین فرایند ها هم اگر خودمان تلاش نکنیم و در کارمان با دقت عمل نکنیم،همه چیز به فیلمی کمدی و طنز تبدیل خواهد شد.سالهاست که در جوامع پیشرفته به این نتجه رسیده اند که علاوه بر تعریف برنامه و فرایند خوب و مناسب،در عمل به این فرایند حتما باید به نکات زیر هم توجه داشته باشند:
– برگزیدن افراد متناسب با شغل واگذاری(شایسته سالاری)
– آموزش ،آموزش،آموزش،در همه رده ها و بصورت مستمر و دائمی
– ارزیابی دائمی شاغل و پرداخت بر اساس ارزیابی های انجام شده
به طور حتم در صورت انجام سه امر فوق در این بیمارستان،شاهد این نبودیم که با وجود صرف این هزینه های گزاف و زحمات بسیار اکثریت کارکنان آن که نیتی جز خدمت به همنوعان بیمار خود ندارند،نارضایتی و نگرانی در بیماران و خانواده های آنها به وجود بیاید.بیمار خاص نیاز به رسیدگی خاص دارد،ضمن اینکه بیماری خاص و عام ندارد!
امید آنکه این گزارش مختصر نوری در دلهای ما جهت افزایش کیفیت سیستم های خدماتی و بالارفتن وجدان و دقت هریک ازما در انجام امور محوله باشد.

مقالات 42

یکشنبه, 28 فوریه, 2016

عشق 2

رمز موفقیت شما در هرکار،”آگاهی” به این امر است:عاشقانه زیستن و عاشقانه تلاش کردن.

مولانا معتقد است: 

در جهان تنها يك فضيلت وجود دارد و آن آگاهي است… 

و تنها يك گناه …..و آن جهل است، 

و در اين بين، باز بودن و بسته بودن چشم‌ها،

تنها تفاوت ميان انسان‌هاي آگاه و ناآگاه است…

نخستين گام براي رسيدن به آگاهي توجه كافي به كردار، گفتار و پندار است…

زماني كه تا به اين حد از احوال جسم، ذهن و زندگي خود باخبر شديم آن گاه معجزات رخ مي‌دهند.

در نگاه مولانا و عارفاني نظير او زندگي، تلاش‌ها و روياهاي انسان سراسر طنز است! 

چرا كه انسان ناآگاهانه همواره به جست و جوي چيزي است كه پيشاپيش در وجودش نهفته است! 

اما اين نكته را درست زماني مي‌فهمد كه به حقيقت مي‌رسد!

نه پيش از آن!

ایران و ایرانی 65

چهار شنبه, 2 جولای, 2014

همین وضعیت را در دولت هایی هم که روی کار می آیند می بینیم.هریک قبلی ها را مسئول تمام گرفتاری های کشور می داند و خود را مسئول پایان دادن به نابسامانی هایی می داند که قبلی ها ایجاد کرده اند و در این راه همه کسانی که در سال های گذشته شب و روز خود را وقف خدمت کرده اند برکنار می کنیم و افرادی جدید را به کار می گمارند واین چرخه تا کی قرار است ادامه داشته باشد کسی نمی داند.
زنده بودن چنین روحیه ای در مردم یک کشور باعث می گردد تا همیشه امکان متهم ساختن دیگران به هر دلیلی برای افراد حسود و تنبل وجود داشته باشد و یک راست را با ده دروغ بیامیزند و محرمانه گزارش نمایند تا فردی موفق را تبدیل به آدمی ضعیف و زبون سازند و در نتیجه اجتماع که جمع جبری همین افراد است از اعضایی برخوردار می گردد که همه ضعیف و بدبین به یکدیگرند.طبیعی است که در چنین شرایطی هرکس سعی می نماید آنچه در دل و در سر دارد از دیگران پنهان ساخته تا گزندی بر او نرسد و این در تضاد کامل با نوآوری و خلاقیت است چرا که فرد خلاق و نوآور ده بار خطا می کند تا یک بار تیرش به هدف برسد .حال اگر قرار است با اولین خطا یا حتی بدون خطا با نسبت دادن خطایی به ما رسوای خاص و عام شویم که هرگز چنین نخواهیم کرد.
راه نجات حتما در این است که نه تنها خطای کسی را بزرگ نکنیم و سرزنشش ننماییم بلکه با پوشش دادن و دلگرم کردنش وی را به حرکتی دوباره واداریم.بدیهی است که منظور من خطاهای خلاف قانونی نمی باشد که در آن مورد هم بر حسب شدت و ضعف خطا و آگاهی از نیت خطا کننده باید تا حد مقدور با ملاطفت و همراه با روحیه سازندگی فرد برخورد نمود.
متاسفانه در میان ما بدگویی از یکدیگر نیز رواج دارد و هرچه مقام و عنوان کسی بالاتر باشد بدگویی و تهمت و افترا به او از شدت بیشتری برخوردار است و در این زمینه آنقدر نسبت به یکدیگر بی رحمیم که حتی از ساختن جوک و لطیفه برای پایین آوردن شان و جایگاه اجتماعی شخص مورد نظر نیز دریغ نمی کنیم و بدون ذره ای ترس از خدا و وجدان بدترین نسبت ها را به خادمین کشور فقط به این خاطر که ما نمی پسندیمشان روا می داریم و چقدر نیز به این خاطر از خود ممنونین و ایرانی را آدمی اهل ذوق و اهل طنز نیز می دانیم و بی خبریم که داریم شیپور را از سر گشادش می نوازیم.
متاسفانه همه کم و بیش به این درد مبتلاییم.کمی فشار به ذهن خود که بیاوریم به راحتی هر یک از ما چند جوک در مورد مسئولین رده بالای حال و گذشته کشور به خاطر می آوریم که هر یک را جناح رقیب برای دیگری ساخته است.
این بیرحمی بی دلیل و غیر منطقی باعث دوری آحاد تشکیل دهنده جامعه از یکدیگر می گردد و وحدت اجتماعی و ملی را با خطر مواجه می سازد تا بدانجا که در بحران های ملی و اجتماعی به شدت ضربه پذیر و ضعیف خواهیم شد که هرگز چنین مباد.

کیمیای مراقبه

یکشنبه, 9 مارس, 2014

 

مولانا معتقد است:
در جهان تنها يك فضيلت وجود دارد و آن آگاهي است…
و تنها يك گناه …..و آن جهل است،
و در اين بين، باز بودن و بسته بودن چشم‌ها،
تنها تفاوت ميان انسان‌هاي آگاه و ناآگاه است…
نخستين گام براي رسيدن به آگاهي توجه كافي به كردار، گفتار و پندار است…
زماني كه تا به اين حد از احوال جسم، ذهن و زندگي خود باخبر شديم آن گاه معجزات رخ مي‌دهند.

در نگاه مولانا و عارفاني نظير او زندگي، تلاش‌ها و روياهاي انسان سراسر طنز است!

چرا كه انسان ناآگاهانه همواره به جست و جوي چيزي است كه پيشاپيش در وجودش نهفته است!

اما اين نكته را درست زماني مي‌فهمد كه به حقيقت مي‌رسد!
نه پيش از آن!

مشهور است كه “بودا” درست در نخستين شب ازدواجش، در حالي كه هنوز آفتاب اولين صبح زندگي مشتركش طلوع نكرده بود، قصر پدر را در جست و جوي حقيقت ترك مي‌كند.

اين سفر ساليان سال به درازا مي‌كشد و زماني كه به خانه باز مي‌گردد، فرزندش سيزده ساله بوده است!

هنگامي كه همسرش بعد از اين همه انتظار چشم در چشمان
“بودا” مي‌دوزد، آشكارا حس مي‌كند كه او به حقيقتي
بزرگ دست يافته است.
حقيقتي عميق و متعالي…
بودا كه از اين انتظار طولاني همسرششگفت‌زده شده بود از او مپرسد: چرا به دنبال زندگي خود نرفته‌اي؟!

همسرش مي گويد: من نيز در طي اين سالها همانند تو سوالي در ذهن داشتم و به دنبال پاسخش مي‌گشتم!
‌‎میدانستم كه تو بالاخره باز مي‌گردي و البته با دستاني پر!
دوست داشتم جواب سوالم را
از زبان تو بشنوم، از زبان كسي كه حقيقت را
با تمام وجودش لمس كرده باشد. مي خواستم بپرسم
آيا آن چه را كه دنبالش بودي در همين جا و در
كنار خانواده ات يافت نمي شد؟!
و بودا مي گويد: حق با توست!
اما من پس از سيزده سال تلاش و تكاپو اين نكته را فهميدم كه جز بي‌كران درون انسان نه جايي براي رفتن هست و نه چيزي براي جستن!

حقيقت بي هيچ پوششي كاملاً عريان و آشكار در كنار ماست آن قدر نزديك كه حتي كلمه نزديك هم نمي‌تواند واژه درستي باشد!
چرا كه حتي در نزديكي هم نوعي فاصله وجود دارد!

ما براي ديدن حقيقت تنها به قلبي حساس و چشماني تيزبين نياز داريم.
تمامي كوشش مولانا در حكايت‌هاي رنگارنگ مثنوي اعطاي چنين چشم و چنين قلبي به ماست.

او مي‌گويد:
معجزات همواره در كنار شما هستند و در هر لحظه از زندگي تان رخ مي‌دهند، فقط كافي است نگاهشان كنيد!
او گويد:
به چيزي اضافه‌تر از ديدن نيازي نيست!
لازم نيست تا به جايي برويد!
براي عارف شدن و براي دست يابي به حقيقت نيازي نيست كاري بكنيد!
بلكه در هر نقطه از زمين و هر جايي كه هستيد به همين اندازه كه با چشماني كاملاً باز شاهد زندگي و بازي‌هاي رنگارنگ آن باشيد، كافي است!

اين موضوع در ارتباط با گوش دادن هم صدق مي‌كند!
تمامي راز مراقبه در همين دو نكته خلاصه شده است:
“شاهد بودن و گوش دادن”
اگر بتوانيم چگونه ديدن و چگونه شنيدن را بياموزيم…