برچسب ها بـ ‘صوفیه’

مقالات 101

یکشنبه, 16 جولای, 2017

عشق در عرفان 4

 4.عشق در رابطه با دیگران:
از آنجا که عرفا،معشوق حقیقی عاشقان را ذات حضرت حق دانسته ومعشوق های دیگر را،همه از مجالی ومظاهر او می دانند وعشق به مظاهر را عشق مجازی و درطول عشق به ذات حق می دانند که عشق حقیقی است ونیز چنانکه خواهد آمد،عرفابه وحدت وجود معتقدند،به این معنی که در حقیقت، جز وجودوموجود واحد، تحقق ندارد، ماسوا چیزی جز جلوه وظهور آن وجود واحد نیست.
دکتر قاسم غنی می نویسد:
بزرگترین عامل قوی،که تصوف رابر اساس عشق ومحبت استوار ساخت،عقیده به «وحدت وجود» بود.زیرا همین که عارف خدا را حقیقت ساری در همه ی اشیاء شمرد وما سوی الله راعدم دانست، یعنی جز خدا، چیزی ندید، وقائل شد به اینکه:
جمله معشوق است وعاشق پرده ای زنده معشوق است وعاشق مرده ای
طبعأ نسبت به هر چیزی عشق می ورزد ومسلک ومذهب او صلح کل ومحبت به همه موجودات می شود. شیخ سعدی می گوید:
«به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم ازوست عاشقم برهمه عالم که همه عالم ازوست»
ولی عالم محبت وعشق خواص صوفیّه وسیع تر و بالاتر از عشقی است که سعدی فرموده است.زیرا فرق است بین معشوقی که:همه عالم ازوست،ومعشوقی که: همه عالم اوست.
جامی گوید:
ترا دوست بگویم حکایتی بی پوست همه از«او»ست وگر نیک بنگری همه اوست
جمالش از همه ذرّات کون مکشوف است حجاب تو، همه پندار های توبرتوست

رسالت بشر چیست؟(10)

چهار شنبه, 19 ژانویه, 2011

حلاج

حسين بن منصور حلاج كه در ادبيات صوفيه غالبا” او را به اختصار «منصور» مي خوانند در همان سالي چشم به جهان گشود كه ذوالنون مصري ديده از عالم فرو بست (895). حلاج از ولايت زادبومش، فارس، به بغداد رهسپار شد، شهري كه كانون حيات تصوف در خلال قرن نهم و اوايل قرن دهم ميلادي بود. تصوف سنتي در اين شهر، دوران رشد و گسترشي را از سر گذرانده بود: از حسن بصري، واعظ و صوفي عبوس و اهل قبض، به رابعه، عاشق شورمند و اهل وجد رسيده بود و از او به ]حارث[ محاسبي، با خويشتنداري سهوآميزش، و سري سقطي و بالاخره خواهرزاده اش جنيد امتداد يافته بود. (بیشتر…)