برچسب ها بـ ‘صبورانه’

تنگ قدیمی

شنبه, 22 سپتامبر, 2012

معمولا جمعه صبح ها به پدر و مادرم سر می زنم.

دیروز نیز همین کار را کردم.سر میز صبحانه عطش داشتم.آب خواستم.گفتند تنگ آب در یخچال است.هنگامی که آن را از یخچال درآوردم با کمال تعجب دیدم همان تنگ بلوری زمان نوجوانی من است که از آن زمان تابحال سالم مانده و رفع نیاز می کند.

اشکم درآمد.چه صبورانه و خادمانه مانده و هنوز هم زیبا و قوی بود.چقدر خاطره با خود دارد و افسوس که زبان بیانش را ندارد.

تشنگی یادم رفت.مقابلم گذاشتمش و تا مدتها می نگریستم و در گذشته ها سیر می کردم.در تمام این مدت نه چیزی خواست و نه گله ای داشت.سالهای زیادی است که ما را سیراب می کند و به همین دلخوش است.

مبادا از یک تنگ آب کمتر باشیم!

رسم عاشقی

چهار شنبه, 4 آوریل, 2012

باغبان همه گل ها و درختهای باغش را دوست می داشت.اصولا عاشق ساکنین باغش بود.هر جا که بود،همینگونه بود. بنیاد وجودش بر محور عشق به گلها و درختان باغش می گردید.اما این یکی با دیگران فرق داشت.

او را دوست می داشت،به گونه ای دیگر.

به همه رسیدگی می کرد اما به این یکی ،جوری دیگر.

برای همه وقت می گذاشت،برای او خیلی بیشتر!

عاشق همه آنها بود،ولی این یکی را می پرستید و چه لذتی می برد از این همه علاقه و عشق.

شاید به این خاطر بود که خودش کاشته بودش و خودش مراقبت کرده بود تا بشکفد و چه شکفتنی.جلوه باغ شود و مورد حسرت و غبطه دشمن و دوست.

گل هم عاشق باغبان بود.می دانست که او دلیل یگانگی اش در باغ و عزتش می باشد.تمامی لحظاتش را دوست داشت در کنار خالقش باشد اما چه فایده که پا در خاک داشت و محدود به فضایی خاص بود،پس چاره را در دلبری بیشتر و جذب باغبان به کنار خود می دانست و چه استادانه دل می برد و واله می کرد.

حالا دیگر همه درختها و گل های باغ می دانستند که این دو را حالی دگر است و بعضی حسادت می کردند و بعضی غبطه می خوردند.اما همه باغبان را دوست داشتند و ناراحتش نمی کردند.

 این ها برای گل کافی نبود.راضیش نمی کرد.پس آرام آرام سر بهانه گیری گذاشت و ناسازگاری و آنقدر در این تندخویی ها پیش رفت که باغبان نگرانش شد.نمی دانم نگران گلش بود یا نگران خودش یا نگران عشقشان.یقین هر سه!

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

و چه تلخ و عاقلانه باغبان به این نتیجه رسید که برای حفظ گلش،باید صبورانه خدمت کند و رنج بکشد و دور بماند.

عاشقانه نیست که با حضورت گل را برنجانی،زمانی که تحملت را ندارد.

عاشقانه نیست که خدمتش را ترک گویی ،هنگامی که از هر گفته و حرکت تو می رنجد.

اینگونه بود که تصمیم گرفت که پروانه وار خدمت کند و دوست بدارد و دم نزند.

این رسم عاشقی است.

 

خوش آمدید!

سه شنبه, 3 آوریل, 2012

بازگشت از تعطیلات هم مبارک!

امید آنکه خوب و شاداب به محیط همیشگی زندگی خود برگشته باشید.

این پالایش های جسم و روح ،نعمت بزرگی است که در کشورهای مختلف به بهانه هایی مختلف فرصتش را به مردم می دهند که بدون ذره ای تعصب و خودخواهی ،بهانه ما ایرانیان از همه زیباتر و مطبوع تر است.

راستی اما،در این ایام به یاد دیگران هم بودید؟

دیگرانی چون:

-آنانکه در سال گذشته عزیزی را از دست داده بودند و در این ایام بزرگوارانه پذیرای تسلی دهندگان خود بودند.

-آنانکه بر بالین بیماری پرستاری می کردند ،به امید شفای او.

-آنانکه مجدانه کار می کردند و تلاش،تا من و شما راحت و خوش باشیم.

-آنانکه خود بیمار بودند و در رنج.

-آنانکه بار معیشت خانواده ای را در نبود پدر یا مادر خانواده بر دوش داشتند و بسیار تلاش کردند تا نبودشان کمتر حس شود.

– و بالاخره آنانکه تنها بودند و صبورانه به انتظار پایان این روزها ،روزشماری کردند.

اگر هم در این ایام فراموششان کرده بودیم،مهم نیست.مهم این است که در روزهای باقی مانده امسال،یارشان باشیم.

گفتگو با خدا

چهار شنبه, 9 نوامبر, 2011

هنگامی که خدا زن را آفريد به من گفت: اين زن است. وقتي با او روبرو شدي، مراقب باش که …

 

اما هنوز خدا جمله اش را تمام نکرده بود که شیخ سخن او را قطع كرد و چنین گفت: بله وقتی با زن روبرو شدی مراقب باش که به او نگاه نكني. سرت را به زير افكن تا افسون افسانة گيسوانش نگردي و مفتون فتنة چشمانش نشوي كه از آنها شياطين ميبارند. گوشهايت را ببند تا طنين صداي سحر انگيزش را نشنوي كه مسحور شيطان ميشوي. از او حذر كن كه يار و همدم ابليس است. مبادا فريب او را بخوري كه خدا در آتش قهرت ميسوزاند و به چاه ویل سرنگونت ميکند مراقب باش….

 

و من بي آنكه بپرسم پس چرا خداوند زن را آفريد، گفتم: به چشم.

 

شيخ انديشه ام را خواند و نهيبم زد كه: خلقت زن به قصد امتحان توبوده است و اين از لطف خداست در حق تو. پس شكر كن و هيچ مگو….

 

گفتم: به چشم.

 

در چشم بر هم زدني هزاران سال گذشت و من هرگز زن را نديدم، به چشمانش ننگريستم، و آوايش را نشنيدم. چقدر دوست ميداشتم بر موجي كه مرا به سوي او ميخواند بنشينم، اما از خوف آتش قهر و چاه ويل باز ميگريختم.

هزاران سال گذشت و من خسته و فرسوده از احساس ناشي از نياز به چيزي يا كسي كه نميشناختم اما حضورش را و نياز به وجودش را حس مي كردم . ديگر تحمل نداشتم . پاهايم سست شد بر زمين زانو زدم، و گريستم. نميدانستم چرا؟

قطره اشكي از چشمانم جاري شد و در پيش پايم به زمين نشست…

به خدا نگاهي كردم مثل هميشه لبخندي با شكوه بر لب داشت و مثل هميشه بي آنكه حرفي بزنم و دردم را بگويم،  ميدانست.

با لبخند گفت: اين زن است . وقتي با او روبرو شدي مراقب باش كه او داروي درد توست. بدون او تو غیرکاملی . مبادا قدرش را نداني و حرمتش را بشكني كه او بسيار شكننده است . من او را آيت پروردگاريم براي تو قرار دادم. نميبيني كه در بطن وجودش موجودي را میپرورد؟

من آيات جمالم را در وجود او به نمايش درآورده ام. پس اگر تو تحمل و ظرفيت ديدار زيبايي مطلق را نداري به چشمانش نگاه نكن، گيسوانش را نظر ميانداز، و حرمت حريم صوتش را حفظ كن تا خودم تو را مهياي اين ديدار كنم…

من اشكريزان و حيران خدا را نگريستم. پرسيدم: پس چرا مرا به آتش قهر و چاه ويل تهديد كردي ؟!

خدا گفت: من؟!!

فرياد زدم: شيخ آن حرفها را زد و تو سكوت كردي. اگر راضي به گفته هايش نبودي چرا حرفي نزدي؟!!

خدا بازهم صبورانه و با لبخند هميشگي گفت: من سكوت نكردم، اما تو ترجيح دادي صداي شيخ را بشنوي و نه آوای مرا …

و من در گوشه اي ديدم شيخ دارد همچنان حرفهاي پيشينش را تكرار ميكند …

 

 

باید گاهی سکوت کنیم ، شاید خدا هم حرفی برای گفتن داشته باشد

 

همسفر

سه شنبه, 6 سپتامبر, 2011

در این راه طولانی

که ما بی خبریم

و چون باد می گذرد

بگذار خرده اختلافهایمان،باهم باقی بماند

خواهش می کنم که مخواهی یکی شویم

مطلقا یکی

مخواه که هرچه دوست داری،من همان را،به همان شدت دوست داشته باشم

و هرچه من دوست دارم،به همان گونه،مورد دوست داشتن تو هم باشد

مخواه که هردو،یک آواز را بپسندیم

یک ساز را،یک کتاب را،یک طعم را،یک رنگ را

و یک شیوه نگاه کردن را

مخواه که انتخابمان یکی باشد،سلیقه مان یکی،و رویاهایمان یکی

هم سفر بودن و هم هدف بودن،ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست

و شبیه شدن،دال بر کمال نیست،بلکه دلیل توقف است

عزیز من

دونفر که عاشقند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است

واجب نیست که هردو صدای کبک،درخت نارون،رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند

و یکی کافی است

عشق،از خودخواهی و خودپرستیدن ها گذشتن است

،اما این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست

من از عشق زمینی حرف می زنم،که ارزش آن در حضور است

نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری

عزیز من

اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نباشد،بگذار نباشد

بگذار در عین وحدت مستقل باشیم

بخواه که در عین یکی بودن،یکی نباشیم

بخواه که همدیگر را کامل کنیم،نه ناپدید

بگذار صبورانه و مهرمندانه،در باب هرچیز که مورد اختلاف ماست،بحث کنیم

اما نخواهیم که بحث،ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند

بحث،باید ما را به ادراک متقابل برساند،نه فنای متقابل

اینجا،سخن از رابطه عارف با خدای عارف نیست

سخن از ذره ذره واقعیت هاو حقیقت های عینی و جاری زندگی است

بیا بحث کنیم

بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم

بیا کلنجار برویم

اما سرانجام نخواهیم که غلبه کنیم

من و تو،حق داریم در برابر هم قد علم کنیم

و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید همدیگر را نپذیریم

بی آنکه قصد تحقیر هم را داشته باشیم

عزیز من

بیا متفاوت باشیم

قسمتی از نامه نادر ابراهیمی به همسرش