برچسب ها بـ ‘سحاب رحمت’

آرزوی من

دوشنبه, 11 مارس, 2013

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي

                            چه زيان ترا كه من هم برسم به آرزويي

    به كسي جمال خود را ننموده اي و بينم

                            همه جا بهر زباني بود از تو گفتگويي

    غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم

                            تو ببر سر از تن من ببر از ميانه گويي

    به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم

                            شده ام ز ناله نایي، شده ام ز مويه مويي

    همه خوشدل اينكه مطرب بزند به تار چنگي

                            من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي

    چه شود كه راه يابد سوي آب تشنه كامي؟

                            چه شود كه كام جويد ز لب تو كامجويي؟

    شود اين كه از ترحم دمي اي سحاب رحمت

                             من خشك لب هم آخر ز تو تر كنم گلويي

    بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت

                             سر خم مي سلامت شكند اگر سبوئي

    همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

                             تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جويي

    نه به باغ ره دهندم كه گلي بكام بويم

                             نه دماغ اينكه از گل شنوم به كام بويي

    ز چه شيخ پاكدامن سوي مسجدم بخواند

                            رخ شيخ و سجده گاهي سر ما و خاك كوئي

    نه وطن پرستي از من به وطن نموده ياري

                            نه ز من كسي به غربت بنموده جستجويي

    بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمي

                            بنموده مو سپيدم، صنم سپيد روئي

    نظري بسوي (رضواني) دردمند مسكين

                                 كه بجز درت اميدش نبود به هيچ سوئي

همای رحمت

شنبه, 20 آگوست, 2011

علی ای همای رحمت،تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی همه سایه هما را

دل اگر خدا شناسی،همه در رخ علی بین

به علی شناختم من،به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم،اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد،سر چشمه بقا را

مگر ای سحاب رحمت،تو بباری ار نه دوزخ

به شرار قهر سوزد،همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین،در خانه علی زن

که نگین پادشاهی ،دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون،به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد ،پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم،شهدای کربلا را

نه خدا توانمش خواند،نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم،شه ملک لافتی را