برچسب ها بـ ‘زباله دانی’

نسبت ما با توسعه 10

شنبه, 14 جولای, 2018

دولت احمدی نژاد(مهرورزی)

انتخابات ریاست جمهوری در سال 1384 به دلیل ائتلاف نکردن جناح ها دو مرحله ای شد و محمود احمدی نژاد که در مرحله اول بعد از هاشمی رفسجانی قرار گرفت در مرحله دوم گوی سبقت را از هاشمی رفسنجانی ربود و با ریاست جمهوری او یک اتفاق عجیب و جدید در سپهر سیاست در جمهوری اسلامی رخ داد.
این هندوانه دربسته – احمدی نژاد- که در رقابت با هاشمی به عنوان یک نامزد غیر حاکمیتی رخ می‌نمود ، توانست با شعارهای پوپولیستی و عامه‌پسند – از جمله آوردن پول نفت بر سر سفره های مردم – و نیز مانورهای سیاسی و ساده زیستانه که مورد پسند بخش‌های زیرین و کم درآمد جامعه و هسته اصلی قدرت بود، توانست بازی را به سود خود تغییر دهد.
او با مقوله “توسعه” و الگوی 16 ساله پیگیری شده در 4 دولت پس از جنگ (دولت های هاشمی و خاتمی) سرسازش نداشت و حتی نقل است که برنامه 5 ساله توسعه چهارم را به زباله دانی دفتر خود پرت کرده و این برنامه را با الگوی غربی و نسخه بانک جهانی و صندوق بین المللی پول دانسته است.
نگاه احمدی نژاد و شعار “عدالت” مورد نظر او یک نگاه “توزیعی” بود و بیش از آنکه بر ضرورت تولید و ایجاد ارزش افزوده و رشد بهره وری متکی باشد بر ضرورت توزیع برابر امکانات و درآمدهای کشور- درآمد نفتی- بین اقشار پایین دست جامعه استوار بود و به همین خاطر بود که او تبدیل به یک ” دستگاه خودپرداز” شده بود که تنها هنر آن ایجاد تعهدات مالی جدید برای دولت و فربه‌تر کردن بدنه دولت بود.

پس از سال ها…….

شنبه, 20 آگوست, 2011

پس از سال های طولانی دیدمش.

شاید حدود چهل سال بود که ندیده بودمش و در این سال ها بارها و بارها دلم یادش کرد و دلتنگ دیدن جثه زیبا و کوچکش شد.سنجاقک را می گویم.

آخر هفته گذشته رشت بودم و دیروز هنگام بازگشتن در حالی که منتظر آمدن خانواده بودم و در ماشین پنجره کنارم نیمه باز بود،سنجاقکی به آرامی روی لبه شیشه پنجره نشست و خدا می داند که چقدر خوشحال شدم!

کمی قربان صدقه اش رفتم و به او خوشامد گفتم و اینکه چقدر دلتنگش بودم.با گله پرسیدم :تو اصلا یاد من بودی؟

انگار با صدای قشنگ بالهایش به من گفت:اکر نبودم که الان اینجا نبودم.

-پس چرا تا بحال به من سر نزدی؟

-کجا؟در آن جنگل سیمان و بتن و آسفالت به نام تهران؟تو که خوب می دونی که من فقط در طبیعت محض و سبز زندگی می کنم.رفتی به جایی که ما توان زندگی نداریم.

-آخر در شهرهای شمال هم تو را نمی بینم.

-چون این شهرها را هم شما تهرانی ها تبدیل به زباله دانی کرده اید.می دانید چه جنایتی در حق طبیعت و ما حیوانات می کنید؟

چیزی برای گفتن نداشتم و جز شرمندگی حالی نداشتم!

گفت:یاد روزگاری که بصورت انبوه و لشگر با تو الفتی داشتیم،به خیر!

به همنوعانت بگو دوباره فضا را برای تکرار آن روزها آماده کنند.خدا دنیا را آنطوری دوست دارد.