برچسب ها بـ ‘خوان’

تکه های ناب 33

چهار شنبه, 26 دسامبر, 2018

بر سر در خانقاه شیخ ابولحسن خرقانی نوشته اند:

هر که در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید چه آنکس که به درگاه باریتعالی به جان ارزد البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد.

نزدم بیا

دوشنبه, 16 ژانویه, 2017

با گناهانی زیاد باز هم به درگاهم بیا
خانه رحمت درش باز است،بی خجلت بیا
من تورا عاشق بدم کاوردمت در این جهان
عشق من دوری مکن از من،به سوی من بیا
گر دو روزی رنگ و روی این سرا دادت فریب
چون شدی نادم ز رفتارت،رهایش کن بیا
نادمان از بی گناهان نزد من عالی ترند
ای پشیمان از گناهان،بر سر خوانم بیا
من تو را با رحمتم راضی و تطهیرت کنم
در کنارم جای تو خالی است،نزدیکم بیا
بی گنه در این زمان هرگز نبینی جان من
تکیه کن بر لطف من،با توبه و شادی بیا

یک خاطره به نظم

دوشنبه, 28 جولای, 2014

می کنم آزاد این طفل درون را،تا کند مافات جبران گذشته
کرده بود محروم از شادی دوران پراز رنگ گذشته
من دلم حلوای گرم و تازه و خوشمزه می خواست
که برآتش بود ،در حیاط خانه آن درگذشته
لیک یار غار و همبازی روز و شب ما
یعنی طفل کوچک آن پیرمرد درگذشته
مانع می شد تا رویم بر خوان حلواهای شیرین
که روید جای دگر ،بابای من هست درگذشته!
با دوصد افسوس و سوز دل ندا دادیم به آن یار قدیمی
این رفیقی که بگذشتی ز یاران گذشته
چون بمیرد باب ما،ما نیز راه تو ببندیم
تا ببینی سوز بی حلوایی و داغ گذشته

از سر خستگی

دوشنبه, 18 نوامبر, 2013

تا به كي با فهم عشق مشغول شدن

                                         عشق را در خود ولي رنجور شدن

عشق قوت روح هر انسان بود

                                          پس چرا با ديگران ناجور شدن؟

ما فقير عشق با يار خوديم

                                           ما اسير  درد غربت  با توايم

اي خدا اين جان خاكي شد بلا

                                           عاشقان را كي كني از غم رها؟

من ندانم جاي بعدي چون بود

                                           خوان آن رنگين بود يا خون بود

ليك دانم زين جهان رنجورشدم

                                           خسته و مهجور و بس ناسور شدم

مردمان با يكدگر در بيم وجنگ

                                            عاشقي در كنج دل هايي چو سنگ

وارهان اين عاصي پر نام و ننگ

زين جهان پرشتاب و رنگ رنگ

توفیق زیارت شیخ

سه شنبه, 31 ژانویه, 2012

از شیخ ابوالحسن خرقانی ،برایتان نوشته ام.

روز بیست و سوم آبان سعادت زیارت مقبره اش ،برای اولین بار نصیبم شد.

راه تهران تا کمی بعد از شاهرود را نه با پا که با دل پیمودم.هرچه نزدیکتر می شدم،بیقرارتر می گشتم و چون پا در صحن حیاط مقبره و خانقاه شیخ گذاشتم،یکسره آرام شدم!

به آرامی و با حضور دل محوطه حیاط خانقاه را طی کردم و از کنار مجسمه شیخ گذشتم و به بقعه اش وارد شدم.سکوتی رمزآلود در فضا حاکم بود و اولین چیزی که به چشمم خورد،دستور معروف شیخ بود که:

هرکس در این سرا درآید،نانش دهید و از ایمانش مپرسید.چه آنکس که به درگاه باریتعالی به جان ارزد،البته که به خوان بوالحسن ،به نان ارزد.

در آن کلبه عشق به خدا،سر بر مزارش نهادم و از او مددی خواستم تا خدا را آنگونه که شایسته خدایی است ،بشناسم.

و جایی از قول شیخ خوانده بودم که:

روز قیامت،من نتوانم که زیارتیان خود را شفاعت کنم که ایشان خود شفاعت دیگران کنند.

چنین باد.