برچسب ها بـ ‘تبریک’

کوچه مردها 146

چهار شنبه, 8 اکتبر, 2014

شاگرد بعدی که از شهرستان به مدرسه ما آمده بود،آقایی بود به نام زرکشوری که از رشت ،به علت خوب درس خواندن مثل آقای نمسه چی برای شکوفایی استعدادش به تهران فرستادندش!
این یکی بر خلاف آقای نمسه چی فوق العاده شیطان و زرنگ بود.چاق هم بود و وقتی که با لهجه شیرین گیلکی اش آهنگ های مرحوم پوررضا را می خواند،همه به وجد و پایکوبی درمی آمدند.
روزی با ابتکار یکی از بچه ها،در پنج دقیقه بین دو زنگ درسی که معلمی می رفت و معلمی می آمد از فرصت استفاده کردیم وآقای زرکشوری آهنگ فوق العاده شاد و معروف”دیشو بوشوم کونوس مله” از آن مرحوم را خواند و ما همه در حالی که به شدت دست می زدیم و پا می کوبیدیم ،در پایان هر مصرع شعر فریاد می زدیم”ایشاله” و در عرض یک دقیقه بچه های دو کلاس بغلی هم با ما بودند و مثل ما فریاد می زدند.یکی از بچه های کلاس هم که بسیار زیبا می رقصید روی میز معلم هنرنمایی می کرد.
در و دیوار کلاس می لرزید.ناگهان دیده بان ها خبر آوردند که مدیر و ناظم در حال دویدن به سمت کلاس ما هستند.
خدا می داند که در عرض حداکثر سی ثانیه همه در جای خود نشسته بودند و صدا از کسی در نمی آمد،فقط صدای نفس نفس زدن آقای زرکشوری بود که به هن و هن کردن افتاده بود.
مدیر و ناظم بدون اینکه بفهمند باعث و بانی این کارها که بوده با تهدید و داد و بیداد دو سه نفر را تنبیه کردند و رفتند اما این تجربه ای برای روزهای تحصیلی بعد از نوروز ما شد که چگونه به معلم های خود تبریک بگوییم که در جای خود گفتنی است.

کوچه مردها 85

چهار شنبه, 24 اکتبر, 2012

در فاصله کوتاهی از زمان موفقیت ما در باز نگه داشتن کوچه محله،سر و کله ماشین های راه سازی هم پیدا شدند و شروع به تسطیح و خاکبرداری خیابان و کوچه کردند.بله آسفالت کردن کوچه ها و خیابان هم آغاز گردید.واقعا دیگر احساس شهرنشین بودند به بزرگترها دست داده بود و دائما به هم تبریک می گفتند و شیرینی پخش می کردند و از کارگران هم با شربت و شیرینی پذیرایی می شد.

بعد از تسطیح شن و ماسه کف خیابان و کوچه ریختند و جدول کشی کنار خیابان ها را انجام دادند و بعد بولدوزری برای کوبیدن و محکم کردن زمین شروع به کار کرد.هر کدام از این مراحل برای ما بچه ها مثل فیلمی پر هیجان بود که سعی می کردیم دقیقه ای را از دست ندهیم و با تمام جزییات در ذهن خود ضبطشان کنیم.اما از همه جالبتر خود آسفالت کردن بود.

مخزن فلزی بزرگی را در زمینی که به طول حدود چهارمتر و عرض حدود دومتر و عمق بیش از یک متر گود کرده بودند کار گذاشتند و زیر مخزن را هم با یک مشعل گازوییلی مجهز کردند و به این ترتیب با ریختن ماسه بادی در این مخزن و اضافه کردن قیر مذاب-که جداگانه با مشعل کوچکتری همانجا آبش می کردند- و هم زدن این مخلوط با بیل توسط کارگران ،آسفالت تهیه می گردید و با فرغون آسفالت ها را به سطح خیابان که قبلا قیر پاشی کرده بودند منتقل می کردند و کارگرانی که صندل های چوبی به پا داشتند و کف آنها را هم با نفت اندود کرده بودند با پاروهای چوبی خاصی آسفالتها را با ضخامت دو سه سانتی متر بر کف کوچه و خیابان پهن می کردند و بعد غلطک فلزی سنگینی را دو نفری و با دست روی آسفالت می کشیدند و در انتها خاک نرمی روی سطح آسفالت می پاشیدند و کار تمام بود.

محله حسابی نونوار شده بود و مردم هم بسیار خوشحال اما موضوع خوشحال کننده دیگر نصب باجه های تلفن عمومی بود.آن زمان در محله ما هیچ تلفنی وجود نداشت و اصولا برنامه ای برای دادن تلفن به خانه ها تا چند سال بعد وجود نداشت.وجود این تلفن ها دو امکان به صاحبان محله داده بود.یکی احساس شهروندی کامل در تهران و یکی هم امکان تماس با بستگانی که تلفن داشتند.با انداختن یک سکه دو ریالی در قلک تلفن صدای بوق آزاد شنیده می شد و امکان برقرای تماس با گرفتن شماره تلفن میسر می شد.و این هم اسباب بازی جدیدی برای ما در محله شده بود که معمولا با دعوای بزرگترها و بیرون انداختن ما از کیوسک همراه بود.

کوچه مردها(38)

یکشنبه, 25 دسامبر, 2011

مثل بمب این خبر در محله پیچید که قرار است “آب فشاری” به محله بیاورند.خبری خوشتر از این برای بزرگتر ها نمی توانست باشد.همه به هم تبریک می گفتند و ما بچه ها حیران در اینکه آب فشاری دیگر چیست؟

یک استوانه سیاه و قطور به قطر حدودا بیست و پنج سانتیمتر و به ارتفاع حدود هشتاد سانتی متر که بیست سانتیمتر بالای این استوانه فلزی قطرش تا حدود سی و پنج سانتی متر می رسید و دو طرف آن دو تکمه فلزی بزرگ بودند که هنگامی که هر یک از این دکمه ها را فشار می دادی،مادامی که دکمه تحت فشار بود،آب پر فشاری از سوراخ زیر دکمه سرازیر می شد که فوق العاده تمیز و بهداشتی بود و این یعنی طلوع خوشبختی در محله!

بزرگتر ها فوق العاده خوشحال بودند و بخصوص زنهای محله که پای این فشاری ها رخت و لباس و ظرف می شستند و درد دل می کردند و بعضی اوقات هم دعواهایی که به گیس و گیس کشی می کشید.

طبیعتا ما بچه ها هم به تبع بزرگتر ها خوشحال بودیم،اما به زودی فهمیدیم که نه تنها هیچ جای خوشحالی برای ما وجود ندارد بلکه باید خیلی هم بخاطر این امر متاسف و ناراحت باشیم!

قضیه از این قرار بود که روزی حداقل دوبار و بعضی روزها تا چهار بار باید هریک دو سطل در دست می گرفتیم و تا محل آب فشاری می رفتیم و بعد از اینکه آن ها را پر از آب می کردیم،به زحمت به خانه می بردیم.خیلی هم مراقبت می کردیم که چیزی از آب سطل ها بیرون نریزد،چون مجبور می شدیم دوباره این کار را تکرار کنیم.بعد از نصب فشاری دیگر گاری آب آشامیدنی در خانه ها نمی آمد و تنها راه تامین آب خوراکی ،همین فشاری ها بودند.

هنگام رفتن مشکل زیادی نداشتیم و چون سطل ها خالی بودند،صحبت کنان با همراهان می رفتیم،اما موقع برگشت چنان از سنگینی سطل ها به زحمت می افتادیم که هر چند قدم می ایستادیم و ضمن استراحت با کمک از قوه تخیل کودکانه خود سعی می کردیم آرزوی زودتر رسیدن خود را به شکلی بیان کنیم.مثلا یکی می گفت:اگر رستم بود،الان با یک قدم سطل ها را در خنه اش می گذاشت! یا دیگری می گفت:کاش بابا کار گیرش نیاد تا او آب برای خانه بیاورد! و خلاصه از اینجور آرزوها!آنقدر می کشیدیم و می ایستادیم تا به در خانه برسیم. وقتی آب را تحویل می دادیم،انگار فتح بزرگی کرده ایم و می دانستیم چند ساعتی راحتیم.

روزی یکی از اهالی محله که به تازگی عروس آقای شهیدی شده بود،من بچه را در رودر بایستی قرار داد که:دو ظرف آب برایش از فشاری ببرم.وقتی مادرم مرا در حال آب آوردن برای کس دیگر دید،آنقدر عصبانی شد که ظرف ها را از من گرفت و در آشپزخانه خودمان در دو دیگ خالی کرد و ظرف های خالی را داد به من که به آنها برگردانم.با خجالت و شرمندگی زیادی این کار را کردم که خدا می داند!