برچسب ها بـ ‘امتحانات نهایی’

کوچه مردها 158

چهار شنبه, 29 آوریل, 2015

امتحانات نهایی دبیرستان را پشت سر گذاشتم و تا امتحان کنکور دانشگاه دو سه هفته ای وقت داشتیم.
این زمانی بود که بازار کلاس های آموزشی تست کنکور داغ و سکه بود!من هم در کلاس های ده روزه موسسه خوارزمی ثبت نام کردم.
روش کار این دوره این بود که اساتید و معلمان به نام تهرانی ،هر یک در زمینه درس تخصصی خود به کلاس می آمدند و در نیم ساعت اول تکنیک های پاسخ سریع به سوالات و یافتن گزینه صحیح جواب را از بین چهار جواب پیشنهادی به ما می آموختند و در نیم ساعت دوم سوالات کنکورهای سال های گذشته را که مرتبط با درس آن روزشان بود به ما می دادند تا در عرض چند دقیقه پاسخ دهیم و نهایتا به حل و توضیح این سوالات می پرداختند.
بسیار کلاس مفیدی بود و ما را با فنون جدیدی آشنا کرد که در زمانی کوتاه و با راه های میانبر به جواب صحیح می رساند.
آقای زرکشوری را که یادتان هست؟!همان همکلاسی گیلانی ما در سال آخر دبیرستان که خاطراتی از او را قبلا برایتان تعریف کرده ام.از شانس خوب من در این دوره هم او با من در یک کلاس بود.طبیعی است که اینجا هم با وجود او خاطرات شیرینی رقم خورد که یکی از آنها را برایتان می نویسم.
کلاس مختلط بود.در ساعت تست ادبیات ،آموزگار ما پس از درس بخش اول ،پانزده تست به ما داد که در عرض ده دقیقه پاسخ دهیم و خودش برای کاری بیرون رفت تا بعد از ده دقیقه برگردد و پاسخ آنها را توضیح دهد.
شروع کردیم.کلاس کاملا ساکت بود و همه به دقت روی سوال ها متمرکز شده بودند.ناگهان صدای آقای زرکشوری با آن لهجه شیرین و غلیظش شنیده شد که گفت: جواب اولی که الفه!
کسی چیزی نگفت.بعد از چند ثانیه دوباره ندا آمد که: عجب!دومی هم که جوابش الفه!
بعضی ها کمی چپ چپ به زرکشوری نگاه کردند و ادامه دادند.بعد از زمانی کوتاه باز صدای آقای زرکشوری درآمد که: ای بابا!جواب سومی هم که الفه!
دختر خانم خیلی سانتی مانتال و ژیگولی که روی همان نیمکت آقای زرکشوری نشسته بود در حالی که سرش را رو به بقیه گرفته بود و او را نگاه نمی کرد،با اعتراض گفت:خواهش می کنم ساکت باشید و هرکی کار خودش را بکنه.آقی زرکشوری کمی دخترک را نگه کرد و ناگهان دستش را دراز کرد و لپ دختر خانم را کشید و گفت: موش بخوره تو رو!
انفجار خنده کلاس و صدای جیغ دختر خانم معلم و یکی دوتا از مسئولین آموزشگاه را دوان دوان به داخل کلاس کشاند.

کوچه مردها 157

چهار شنبه, 11 مارس, 2015

بالاخره زمان برگزاری امتحانات نهایی ششم دبیرستان و رشته ریاضی رسید.خرداد 1354 مثل یک آوار سر ما خراب شده بود و کابوس و هیولایی که آن همه ما را از آن در کنار کنکور ترسانده بودند،رسید.
واقعیت این است که در کنار آن همه زحمت و تلاشی که پدر و مادر و اولیای مدرسه برای ما کشیدند،اگر به کمک یک روانشناس کمی روی ترس ما از این دو امتحان بزرگ زندگی کار می کردند،مطمئنا ما با نتایج بسیار بهتری از این دو خاکریز بزرگ زندگی خود عبور می کردیم.
به هر حال زمان امتحانات فرا رسید و من در یک دبیرستان در خیابان جامی باید امتحانات نهایی خود را برگزار می کردم که چند تا از بچه های دیگر دبیرستان من هم در همین حوزه امتحانی بودند.
هر امتحان را که پشت سر می گذاشتیم،تازه متوجه می شدیم که چقدر آسان بودند و ما بیهوده چه ترسی داشتیم.
من فقط در یکی از امتحاناتم دچار دردسر شدم.درسی داشتیم به نام هندسه ترسیمی.مسئله ای به ما می دادند که شامل تعیین یک سری مختصات نقاطی از یک شکل در چهارچوب محورهای مختصات ریاضی بود و ما باید با کمک این اطلاعات شکل خواسته شده را در یک ربع محور مختصات رسم می کردیم.
نیم ساعته و به سرعت شکل را کشیدم و با کمال افتخار و سربلندی در یک دست ورقه و در یک دست دیگر تخته رسم و خط کش تی،به سمت ممتحن جلسه برای تحویل دادن ورقه رفتم.
از کنار نفر اول پشت سرم که عبور کردم ،دیدم شکل را در پایین محور ایکس ها کشیده است.در دلم پوزخندی به او زدم و رد شدم.دومی هم همین کار را کرده بود،مردد شدم. با دیدن شکل نفر سوم که او هم همین کار را کرده بود سراسیمه برگشتم و روی صندلی خودم نشستم و یکبار دیگر صورت مسئله را با دقت مرور کردم.حق با بچه ها بود و من اشتباه کرده بودم!
ممتحن یالای سرم آمد و پرسید:چرا برگشتی؟
جریان را به او گفتم.
گفت با اینکه اینکار نگاه کردن روی ورقه دیگران و نوعی تقلب محسوب می شود ولی چون این کار را ارادی نکردی من فرصت اصلاح را به تو می دهم.یاد او و بزرگواریش به خیر!
به هر حال نیم ساعتی طول کشید تا شکل کشیده شده را پاک کردم و شکل جدید و درست را کشیدم اما صفحه امتحان خیلی کثیف شده بود!
به هر حال این امتحانات هم تمام شد و من با معدل شانزده و نیم ،موفق به دریافت دیپلم شدم.

کوچه مردها 156

چهار شنبه, 25 فوریه, 2015

نزدیک امتحانات نهایی سال آخر دبیرستان برای اخذ دیپلم و شرکت در کنکور بود و بطور طبیعی همه ما از دلواپسی و اضطراب زیادی برخوردار بودیم.
یکی از بچه ها پیشنهاد داد که اگر باهم درس بخوانیم و به رفع اشکالات همدیگر کمک کنیم خیلی موفقتر خواهیم بود.به همین منظور طبق قرار ساعت نه صبح یک روز بهاری همه در پارک لاله(که آن زمان نامش پارک فرح بود)جمع شدیم تا با همکاری و همخوانی راندمان درسی خود را بالا ببریم ولی چشمتان روز بد نبیند:
– از همان ساعت اول بحث درگرفت که نهار چه بخوریم؟
– عبور دختر خانم ها هم با ناز و غمزه که آنها هم مثلا برای باهم درسخواندن آمده بودن،حواسی برای ما نمی گذاشت.
– یکی دوبار با پیشنهاد خرید مواد مخدر و ……روبرو شدیم که برق از ما پرید.
خلاصه تا عصر آن روز چیزی که یاد نگرفتیم هیچ،بلکه با چند پدیده جدید(برای بعضی از دوستان،نه برای همچون منی که در محله هاشمی بزرگ شده بودم!) هم آشنا شدیم که خیلی از ما(منجمله من)قید اینگونه درس خواندن را زدیم و به همان روش به تنهایی درس خواندن ادامه دادیم که مسلما حاصل بهتری برای همه ما به همراه داشت.