برچسب ها بـ ‘احادیث’

کرونا و بشریت 29

شنبه, 21 نوامبر, 2020

پس حرف دین چیست؟
حرف دین هم این است که به قدرت علم خودتان غرّه نشوید و به قدرت خداوند متعال ایمان بیاورید که می‌تواند با یک ذره کل جهان را تعطیل کند؛ همانگونه که با یک پشه می توان فرعون مدعی خدا بودن را به زانو درآورد و یا با چند سنگریزه می توان لشگر ابرهه با آن همه فیل و سپاه نابود کرد.
حرف دین این است که ای بشر به تو عقل داده ایم و عقلت را به کار بگیر و مشکلاتت را عاقلانه حل نما.
حرف دین این بود که ای بشر هر اندازه هم پیشرفت علمی کنی و به حقایق علمی دست پیدا کنی باز باید خود را عبد خدا بدانی. این علم تو ناقص است. عقل تو همه حقایق را کشف نمی کند. همه علوم پیش خداوند متعال است.
دین درس داروسازی نیست که برخی انتظار دارند بیاید کرونا را درمان کند. دین درس زندگی و سبک زندگی است. دین می گوید نه ظلم کنید و نه ظلم بپذیرید، بهمدیگر ظلم نکنید، دروغ نگویید، مال یتیمان و ضعفا را نخورید، عدالت را برقرار کنید، ربا نخورید، با همدیگر مهربان باشید، به پدر و مادر احترام بگذارید، حق الناس را رعایت کنید، به طبیعت‌ تجاوز نکنید، حقوق درختان و حیوانات و کوه و دشت و دریا را پایمال نکنید، بت‌های سنگی را عبادت نکنید بلکه خدا را عبادت کنید.
بله در کنار درس زندگی، توصیه هایی برای رعایت بهداشت فردی و جمعی و سلامت انسان در برخی روایات و احادیث آمده؛ اما مهم ترین دستور دین به انسان، دستور به تعقل و بکارگیری خرد بشری و تحقیق و پژوهش است. نه اینکه بشر راحت بخوابد و دستورالعمل درمان کرونا از آسمان برایش نازل شود!

آخرالزمان 1

یکشنبه, 26 آگوست, 2018

آخِرٌ الزَّمان، اصطلاحی که در فرهنگ ادیان بزرگ دنیا دیده می‌شود و در ادیان ابراهیمی از اهمیت و برجستگی ویژه‌ای برخوردار است. عقاید مربوط به آخر الزمان بخشی از مجموعه عقایدی است که به پایان این جهان و پیدایش جهان دیگر مربوط می‌شود و ادیان بزرگ درباره آن پیشگوییهایی کرده‌اند. در این مقاله نخست به بررسی عقاید مسلمانان پرداخته می‌شود و سپس به لحاظ قرابت میان اسلام و آیین یهود و مسیحیت، عقاید این دو آیین آورده می‌شود. در پایان برای آگاهی از فرهنگ باستانی ایران قبل از اسلام، عقاید زردشتی درباره آخرالزمان به این مقاله افزوده می‌گردد.

در آیین اسلام:
در قرآن مجید گفتار صریحی درباره آخرالزمان نیست و این اصطلاحی است که در احادیث و مؤلفات مسلمانان به چشم می‌خورد. احادیث آخرالزمان را بسیاری از محدثان از جمله بخاری (۱۹/۴۹)، ابوداود (۴/۱۱۳)، ابن ماجه (۱/۴۹)، احمد بن حنبل (۳/۵) و مجلسی (۵۲/۱۸۵، ۲۰۷، ۲۱۲، ۲۶۱) آورده‌اند.
این اصطلاح، در کتابهای حدیث و تفسیر در دو معنی به کار رفته است: نخست، همه آن قسمت از زمان که بنابر عقیده مسلمانان، دوران نبوت پیامبر اسلام است و از آغاز نبوت پیامبر تا وقوع قیامت را شامل می‌شود. دوم، فقط آخرین بخش از دوران یاد شده که در آن مهدی موعود ظهور می‌کند و تحولات عظیمی در عالم واقع می‌شود. اتصاف حضرت محمد(ص) به پیامبر آخرالزمان در میان مسلمانان با این دو مطلب ارتباط دارد: نخست اینکه پیامبر اسلام خاتم پیامبران است و شریعت وی به دلیل کامل بودن تا پایان این عالم اعتبار دارد و او پیامبر آخرین قسمت از زمان است که به قیامت می‌پیوندد؛ دیگر اینکه در نخستین سده‌های اسلام، حداقل تصور عده‌ای از مسلمانان چنین بود که قیام قیامت نزدیک است و ظهور پیامبر اسلام در عصری واقع شده که به قیامت متصل است.
این عقیده به روایاتی مستند بود که از پیامبر نقل می‌شد و به موجب آنها وی گفته بود که میان عصر وی و برپا شدن رستاخیز فاصله چندانی نیست. در یکی از این روایات آمده که پیامبر در یکی از روزها به هنگام غروب آفتاب به اصحاب خود فرمود: «آنچه از عمر دنیا باقی مانده، به گذشته آن همان نسبت را دارد که باقی‌مانده وقت امروز نسبت به گذشته آن دارد» (طبری، ۱/۱۰).
در روایات دیگری آمده که پیامبر می‌فرمود: «میان من و قیامت فاصله نیست، همان سان که میان دو انگشت سبابه و وسطی فاصله نیست» (مسلم، ۲/۵۸۱). گرچه در اسناد این روایات، هنوز تحقیق لازم به عمل نیامده و صحت استناد آنها به پیامبر اسلام محرز نیست، ولی مسلماً این روایات در تفکر مسلمانان اثر می‌بخشیده و این تصور را پیش می‌آورده که میان بعثت پیامبر اسلام و برپا شدن رستاخیز فاصله بسیار کمی است.