برچسب ها بـ ‘آخوند’

کوچه مردها 122

چهار شنبه, 1 ژانویه, 2014

همانطور که قبلا هم نوشته ام،تابستانها در مواقعی که کلاس زبان نداشتم و تعطیل بودم همراه پدرم به کار می رفتم.بیشتر خواست خودم بود،چون دیدن محیط و مردم جدید را بسیار دوست داشتم.
اواخر شهریور ماهی بود که چند روز بعد ،یعنی اول مهر باید به دبیرستان می رفتم.پدرم در بازار تهران کار نقاشی یک حوزه علمیه را به عهده گرفته بود.دیدن آن همه آخوند جوان و در حال درس و بحث برایم خیلی غریب و جالب بود.یک روز عصر پس از اتمام کار و بر خلاف معمول پدرم از محل کار به مغازه رنگ فروشی که همه غروبها ساعتی را در آنجا می گذراند و دایی من هم آنجا مشغول به کار بود نرفت و این بار در خیابان باب همایون در گوشه ای موتور را پارک کرد و با زنجیر آن را بست و باهم به مغازه های کت شلوار فروشی آنجا رفتیم.
در اولین مغازه متوجه شدم که می خواهد برای دبیرستان من یک کت و شلوار بخرد.خیلی خوشحال شدم.نهایتا بعد از رفتن به چند مغازه در یکی از آنها یک کت شلوار آبی فیروزه ای را پسندید و قیمت کرد.فروشنده بعد از کمی تعارفات معموله گفت:بیست تومان.
پدرم تخفیف خواست و فروشنده گفت:واقعا جا نداره.
پدرم دستهای خود را که هنوز آغشته به رنگ بود نشانش داد و گفت:من یک کارگرم و تخفیف خواست.
دنیا را به سرم کوبیدند.به شدت احساس تحقیر می کردم و از شدت ناراحتی درست نمی توانستم نفس بکشم.نهایتا پدرم و فروشنده روی هیجده تومان توافق کردند و با کت شلوار بیرون آمدیم و آن را ترک موتور بست و سوار شدیم.تمام راه برگشت را بیصدا گریه می کردم و چون پشت پدرم روی موتور سیکلت نشسته بودم او نمی دید.آنقدر از این کت و شلوار بدم آمده بود که حاضر به پوشیدنش نبودم ،اما بخاطر ترسی که از پدرم داشتم باید می پوشیدمش و به همین خاطر روز اول مدرسه جیب کتش را به دستگیره در کلاس گیر دادم و آن را پاره کردم تا دیگر مجبور به پوشیدنش نباشم.این تنها راهی بود که برای فرار از کت شلواری که باعث تحقیر شدن پدرم شده بود،فرار کنم و از پوشیدنش خلاص شوم.
اما چشمتان روز بد نبیند.آن شب کتک مفصلی خوردم و مادرم هم با گریه بخاطر کتک خوردن من جیب پاره شده را رفو کرد و با اطوی ذغالی به شکل اولیه اش درآورد و من یک سال مجبور به پوشیدنش بودم!

کوچه مردها(42)

یکشنبه, 8 ژانویه, 2012

خانواده دومی که به فاصله چند ماه از جنگ مسلحانه ژاندارمری و چریک ها به محله ما نقل مکان کردند ،یک خانواده ساواکی بودند.البته در اصل این ها دو خانواده بودند که دو مرد این خانواده ها،داماد و برادر خانم یکدیگر بودند که نام یکی از آنها در یادم مانده است:آقا اسماعیل.

علاوه بر زن و بچه های این دو نفر برادر یکی از آنها ،پسر بچه ای هم سن و سال خود ما بود به نام عباس که در یکی از قسمت های بعد از او مفصل خواهم نوشت تا بدانید که اینگونه درآمدها را خوردن به چه می انجامد.

به هرحال نیاز به هیچگونه تحقیق و بررسی توسط بزرگترهای محل نبود و خود آقا اسماعیل از همان بدو سکونت در محله،صراحتا اعلام نمود که کارمند چه سازمان و ارگانی است و برای همه کسانی هم که در فکر تخطی از منویات ملوکانه شاهنشاه هستند،خط و نشان اساسی کشید!آنقدر وقیح تربیت شده بودند و آنقدر خیالشان راحت بود که هجومی وارد محل شده بودند.ظاهرا هم دستور داشتند که ماهی حداقل یک بار به یکی از اهالی محل گیر بدهند و چنان نسقی بگیرند که همه حواس ها جمع باشد که داروغه ها و ماموران شاه همه جا هستند.

در تحلیل های خصوصی که حاج آقا رضوی ارائه می داد،هردو خانواده تازه وارد را فرستادگان “دستگاه”می دانست.این نامی بود که حاج آقا به نظام شاهی داده بود و همه می فهمیدند که مقصود ایشان چیست.از طرف دیگر این دو مامور ساواکی هم دائما به اهالی محله تذکر می دادند که این آخوند مسجد محل زیاد مورد اطمینان نیست و پسرش از عوامل ارتجاع و دشمنان شاهنشاه است!

مردم هم اگرچه در ظاهر از خود واکنشی نشان نمی دادند اما در باطن هرروز بیشتر به حاج آقا رضوی دل می بستند و بیشتر از نظام حاکم فاصله می گرفتند و طوری شده بود که از یک طرف یک شبکه مخفی از اهالی محل تحت سرپرستی حاج آقا تشکیل شده بود و از طرف دیگر جو محله برای این دو خانواده به حدی عذاب آور شده بود که هرروز بیشتر آنها را عصبانی می کرد اما چون دستوری آمده بودند،باید می ماندند و این موضوع آن ها بیشتر دریده و پرخاشگر تر می نمود.

در حقیقت محله،این دو خانواده را بایکوت نموده بود.

این ها هم چند ماه مانده به پیروزی انقلاب و بعد از حادثه 17 شهریور تهران،به سرعت زندگی خود را جمع کردند و آنطور که اهالی محل می گفتند ،به شهرستانی دوردست رفتند،البته بدون عباس که بعدا داستان او را خواهم نوشت.

کم کم و به کمک خاطرات بعدی فضای کلی فرهنگی و تربیتی محله را به دست خواهید آورد.