کلید توسعه ایران 37

آقای جعفر محمدی در سه مطلب با عناوین “قتل کودکی در نظام آموزشی ایران”، “نظام آموزشی ایران به همین مضحکی است!” و “تنها راه اصلاح ایران در سی سال آینده” به نکات زیر اشاره نموده است:
نظام آموزشی ایران از هفت سالگی کودکان رسما پذیرای آنهاست. این سن، اوج دوران کودکی است و کودک در این سن به شدت نیازمند تفریح،بازی و دوست یابی بین گروه همسالان،کشف و شهود و …. است. اما ما در مدارس چه می کنیم؟
به بچه هفت ساله،دست کم پنج کتاب می دهیم که باید همه آنها را بخواند و امتحان دهد. کودک هفت ساله ،باید نظم پادگانی مدرسه را رعایت کند. ساعت های متمادی در کلاس بنشیند و ساکت باشد،دقایق معدودی را به هواخوری برود،مدام با استرس امتحان دهد و با همکلاسی هایش رقابت درسی کند،چرا که هر لحظه در معرض مقایسه قرار دارد و ممکن است تحقیر و حتی تنبیه بشود.
طبیعی است که در چنین فضای پادگانی و بسته ای،کودک لحظه شماری می کند که ساعات طولانی مدرسه پایان یابد و به خانه برود. اما زنگ آخر مدرسه پایان رنج های تحمیلی بر کودک نیست.او در حالی مدرسه را ترک می کند که کلی مشق دارد که باید در خانه بنویسد.

برچسب: , , , ,

نظر خود را ثبت کنيد