از رنجی که می بریم

هیچ خارجی را ندیدم که حاضر باشد در تهران رانندگی کند.

حتی ایرانی هایی که چند سالی خارج از کشور بوده اند،وقتی برمی گردند تا مدتها قادر به رانندگی نیستند و به شدت می ترسند.

واقعیت تلخی است.در رانندگی رحمی به یکدیگر نداریم و فقط می خواهیم به هر شکل ممکن زودتر به مقصد برسیم و اتفاقا همین عدم رعایت آداب رانندگی معمولا باعث طولانی تر شدن مدت سفر ما و در نتیجه مصرف بیشتر سوخت و آلودگی هوا و انتشار بیشتر بیماری ها می گردد.

به راستی چرا نسبت به آینده و سلامت خود و فرزندانمان دشمنی می ورزیم؟!

اگر بپذیریم که طرز رانندگی هرکس نشانه شخصیت اوست ،دردمندانه باید پذیرفت که مردمی با فرهنگی اجتماعی ضعیف هستیم.

به خود آییم و درست رانندگی کنیم.

برچسب: , , , , , , , , , , , ,

یک نظر لـ “از رنجی که می بریم”

  1. سلام
    چقدر رئالیسم و نزدیک به حس بنده در رانندگی بود . بعضی وقت ها فکر میکنم یک نوع تله پاتی بین بنده و نوشته های شما میباشد . سپاس

نظر خود را ثبت کنيد