کوچی دگر

استاد کسایی نیز از این دنیا رفت.

بی صدا و غریبانه،

نی می نواخت و چه خوب هم می نواخت!

از نسلی بود که با خلاقیت های خود به موسیقی اصیل ایرانی غنا و اعتباری بخشیده بود.

و اکنون در بین ما نیست،

عالم را با علمش دفن نمودیم و گنجینه ای از دانش موسیقی اصیل و پربار خود را دفن کردیم.

نمی دانم به او اجازه انتقال این گنجینه را به امانتدارانی دیگر دادیم یا نه؟

آرزو می کنم که چنین باشد.

برچسب: , , , , , , ,

نظر خود را ثبت کنيد