گاهی لازم است……

 

گاه می رویم تا یرسیم.کجایش را نمیدانیم.فقط میرویم تا برسیم

بی خبر از آن که همیشه رفتن راه رسیدن نیستگاه برای رسیدن باید نرفت.باید ایستاد و نگریست

باید دید. شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت می کند

باید ایستاد و نگریست به مسیر طی شده 

گاه رسیده ای و نمی دانی

و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای

مهم رسیدن نیست.مهم آغاز است

 که گاهی هیچ وقت نمی شود

 و گاهی می شود بدون خواست تو 

پدرم می گفت تصمیم نگیر.اگر گرفتی شروع را به تاخیر انداختن

 نرسیدن است

اما 

گاهی  آغاز نکردن یک مسیر بهترین راه رسیدن است


گاه حتی  لازم است  بعد از نمازت فکر کنی  و ببینی پشت سر

اعتقادت چه می بینی ترس یا حقیقت؟  

گاهی هم درختی، گلی را آب بدهی، حیوانی را نوازش کنی

 غذا بدهی ببینی هنوز از طبیعت چیزی در وجودت هست یا نه؟

 
یا پای کامپیوترت نباشی، گوگل و ایمیل و فلان را بی‌خیال شوی

 با خانواده ات دور هم بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و

 ببینی زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه؟


شاید هم  بخشی از حقوقت را بدهی به یک انسان محتاج تا ببینی

 در تقسیم عشق در نهایت تو برنده ای یا بازنده؟

 
لازم است گاهی عیسی باشی

ایوب باشی

 انسان باشی ببینی می‌شود یا نه؟

 
و بالاخره لازمست گاهی از خود بیرون آمده و

 از فاصله ای دورتر به خودت بنگری و از خود بپرسی که

 سالها سپری شد تا آن شوم که اکنون هستم آیا ارزشش را داشت؟

 

سپس کم کم یاد میگیری

که حتی نور خورشید هم میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه

منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی
 

و یاد می گیری که خیلی می ارزی
 
 
زیرا گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشوند

 و به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند

برچسب: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

2 نظرات لـ “گاهی لازم است……”

  1. love گفت:

    گاهی سکوت هم لازم است…

    گاهی لازم نیست حرف بزنیم فقط باید گوش کنیم.
    آرامش را از درخت لطفش بچینیم و طعم شیرینش را با تمرین «الهی به امید تو» بچشیم.
    من و تو زیاد حرف زده ایم اصلا تا به اینجای کار فقط پرحرفی کرده ایم.
    گاهی سکوت هم لازم است. هیس! آرام باشیم.
    پنجره قلب مان را باز کنیم. نفس عمیقی بکشیم وخودمان را با یک حس دوستی واقعی به دامنش بیاندازیم.
    با دستان خالی که داریم برو یم پیشش نه با داشته ها.
    سرمان را روی دامن مهر و محبت بیکرانش بگذار یم و خودمان را در آغوش حمایتش احساس کنیم.
    سیراب که شدیم، گوش هایمان را باز کنیم برای حرف هایش.
    من دلتنگ او شده ام بیشتر از هر وقت دیگری…

نظر خود را ثبت کنيد