اصحاب پارک

پیری هم دورانی از زندگی است که اگر درست با این دوره برخورد کنی،بسیار لذت بخش و دلنشین خواهد بود.

یکی از فعالیتها و سرگرمی دوران پیری رفتن به پارک و پیاده روی و همصحبتی با هم سن و سالهاست.پدر من هم از زمره همین افراد است و دوستانی دارد که سخت به آن ها مانوس و علاقه مند است و من نام “اصحاب پارک” را بر روی این افراد گذاشته ام.

پدر پیر من ،چند روزی در بیمارستان بستری بود و طبیعتا من در حد امکان در کنارش بودم.ملاقات های او با این دسته از دوستانش برایم سخت آموزنده و جالب بود.

دو نکته را در این ملاقات ها به چشم دیدم:

اول اینکه در این سن و سال ،این افراد سخت به هم وابسته می گردند.

دوم اینکه باطن ایشان به صفای دوران کودکی باز می گردد،اما ساده دلی کودکان را ندارند.

به ذهنم رسید می توان نام این دوره سنی را گذاشت:”دوره کودکی عاقلانه”!

برچسب: , , , , , , ,

2 نظرات لـ “اصحاب پارک”

  1. مرتضی گفت:

    من فکر میکنم انسانها در این دو دوران (کودکی و پیری) بیش از هر زمان دیگری به خداوند

    نزدیک هستند در دوران کودکی به این دلیل که هنوز با گناه آشنا نشده اند و در دوران پیری به

    علت نزدیکی به حساب و کتاب!!!! اما خوش به سعادت کسی که در دوران جوانی و میانسالی

    به خداوند نزدیک باشد، به قول ملاصدرا در دیار کفر مسلمان ماندن کرامت میخواهد و به همین

    علت است که میگویند:

    در جوانی پاک بودن شیوه پیغمبری است.

  2. باران گفت:

    خدایا به سلامت دارش…

نظر خود را ثبت کنيد